Rzeki średniowiecznej Polski tworzyły sieć szlaków wodnych obejmujących cały kraj. Największy ruch panował na Wiśle, Bugu i Odrze. Z południa na północ statki wiozły zboże i sól, a znad Bałtyku w głąb kraju - śledzie, sukno i towary z zachodniej Europy. W XIII wieku na ziemiach polskich znaczenia nabrał transport drewna, np. drewno dla Wrocławia spławiano z lasów Opolszczyzny, a dla Krakowa oraz kopalni w Bochni i Wieliczce - z puszcz karpackich. Lasy Mazowsza dostarczały drewna Krzyżakom. Żegluga na wiślanym szlaku przynosiła wielkie dochody, więc książę gdański Świętopełk dla jej bezpieczeństwa utrzymywał flotę wojenną.