PRZECZYTAJ! To ułatwi Ci zrozumienie rozwiązania i pracę nad tym zadaniem.

Kiedy mówimy o przeszłości, czasownika sein (być) przeważnie używamy w czasie przeszłym prostym czyli Präteritum. Sein zmieniamy na war i odmieniamy nieregularnie, podobnie jak czasowniki modalne. Do form w 1. i 3. osobie liczby pojedynczej nie dodajemy żadnej końcówki odmiany, wyglądają one więc tak samo. W pozostałych osobach gramatycznych używamy końcówek, które już znamy z czasu teraźniejszego, np. du -st. 

Czasami zdarza się, że sprawca zdarzenia lub wykonawca czynności jest nieznany lub jego wskazanie jest niemożliwe. Wtedy funkcję podmiotu w zdaniu może pełnić zaimek es. Zaimek nieosobowy es pojawia się między innymi w zdaniach opisujących pogodę. Sięgamy po niego także, kiedy określamy godzinę lub porę. Es wchodzi również w skład stałego zwrotu es gibt (jest, są, znajduje się, znajdują się).

Es przeważnie występuje z czasownikiem w 3. osobie liczby pojedynczej. 

Przykłady:

• Es schneit. (Pada śnieg.)
• Es ist kalt. (Jest zimno.)
• Es ist schon 16 Uhr. (Jest już godzina 16:00.)