Spójniki dass (że) i weil (bo, ponieważ) wprowadzają zdanie poboczne, które charakteryzuje szyk końcowy. Oznacza to, że orzeczenie przenosimy na koniec zdania. Jeśli orzeczenie składa się z dwóch części (np. w czasie przeszłym Perfekt lub w konstrukcji z czasownikami modalnymi), wtedy na ostatnim miejscu znajduje się jego odmienna część, a przed nią ta, której nie odmieniamy.

Kiedy mówimy o przeszłości, czasowników sein (być) i haben (mieć) przeważnie używamy w czasie Präteritum / Imperfekt. Sein zmieniamy na war, a haben przekształcamy w hatte. War i hatte odmieniamy nieregularnie, podobnie jak czasowniki modalne. Do form w pierwszej i trzeciej osobie liczby pojedynczej nie dodajemy żadnej końcówki odmiany, wyglądają one więc tak samo. Formy pozostałych osób gramatycznych otrzymują takie końcówki jak w czasie teraźniejszym. 

Odmiana war i hatte:

	war	hatte
ich	war	hatte
du	warst	hattest
er, sie, es	war	hatte
wir	waren	hatten
ihr	wart	hattet
sie, Sie	waren	hatten

---

 

1. Ich weiß, dass Anne gestern sehr starke Zahnschmerzen hatte. (Wiem, że Annę wczoraj bardzo bolał ząb.)