Tryb rozkazujący dla drugiej osoby liczby pojedynczej tworzymy przez pozbycie się zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. Przykładowo: du fährst → Fahr! (Jedź!).

Tryb rozkazujący dla drugiej osoby liczby mnogiej tworzymy, pomijając zaimek osobowy (ihr). Czasownik pozostaje bez zmian. Przykładowo: ihr schreibt → Schreibt! (Piszcie!).

Czasowniki sein i haben tworzą tryb rozkazujący nieregularnie:

du (ty)	ihr (wy)
Sei!	Seid!
Hab!	Habt!

 

---

Mark: 

• Sei lustig! - Bądź zabawny!
• Sei nett! - Bądź miły!
• Mach Karin ein Kompliment! - Powiedz Karin komplement!