Tryb rozkazujący drugiej osoby liczby pojedynczej charakteryzuje brak zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych. Jeżeli temat czasownika kończy się na -t, -d, -m, -n, przeważnie dodajemy do niego końcówkę -e. Czasowniki, które podczas odmiany otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. 

Przykłady:

• Kauf frische Brötchen! (Kup świeże bułki!) 
• Nimm das Pausenbrot mit! (Zabierz ze sobą drugie śniadanie!)
• Ruf mich an! (Zadzwoń do mnie!)  
• Arbeite nicht so viel! (Nie pracuj tak dużo!) 

Tryb rozkazujący czasowników haben i sein powstaje nieregularnie. Jego formy to hab i sei. 

---

 

- Soll ich eine Party geben? (Mam zrobić imprezę?)
- Ja, gib eine Party! (Tak, zrób imprezę.)