Tryb rozkazujący drugiej osoby liczby pojedynczej charakteryzuje brak zaimka osobowego (du) oraz końcówki czasownika -(e)st, zarówno w czasownikach regularnych, jak i nieregularnych.

Przykłady:

• kaufen → du kaufst → Kauf! 
• kommen → du kommst → Komm! 

Jeżeli temat czasownika kończy się na -t, -d, -m, -n, przeważnie dodajemy do niego końcówkę -e. Czasowniki, które podczas odmiany w trybie oznajmującym otrzymują przegłos, tracą go w trybie rozkazującym. 

Przykład:

• fahren → du fährst → Fahr! 

Podczas odmiany niektórych czasowników nieregularnych w trybie oznajmującym dochodzi do zmiany samogłoski tematycznej e na i lub ie. Wymianę samogłoski e widzimy też w trybie rozkazującym.

Przykłady:

• sprechen → du sprichst → Sprich! 
• geben → du gibst → Gib! 

---

 

1. Schreib bitte den Einkaufszettel! (Napisz listę zakupów!)

2. Lies bitte das Buch bis morgen! (Przeczytaj książkę do jutra!)