Imperativo AFIRMATIVO - Tryb rozkazujący twierdzący:

Formy trybu rozkazującego dla 2 os. liczby pojedynczej tworzymy od czasownika w 2 os. liczby pojedynczej trybu oznajmującego, usuwając literę "-s" (cantas -> canta).

Formy trybu rozkazującego dla 3 os. liczby pojedynczej (usted):

• z końcówką -AR -> kończą się na "E"
• z końcówką -ER, -IR -> kończą się na "A"

Formy trybu rozkazującego dla 3 os. liczby mnogiej (ustedes):

• z końcówką -AR -> kończą się na "EN"
• z końcówką -ER, -IR -> kończą się na "AN"

Formy trybu rozkazującego dla 2 os. liczby mnogiej tworzymy, zamieniając literę "-r" na literę "-d" w bezokoliczniku danego czasownika (cantar -> cantad).

W trybie rozkazującym w czasownikach zwrotnych zaimek zwrotny stawiamy za czasownikiem i piszemy łącznie (levantarse -> levántate).

Uwaga: W piśmie w drugiej osobie liczby pojedynczej trzeba zaznaczyć akcent graficzny: levantarse -> levántate.

W czasownikach zwrotnych forma rozkazująca dla 2 os. liczby mnogiej (levantad) traci literę "-d" (levantarse - levantaos). 

Czasowniki częściowo nieregularne, z obocznością, zawsze stosują się do powyższych zasad i zachowują oboczność również w trybie rozkazującym (dormir -> duerme).

W trybie rozkazującym pojawiają się również nieregularne formy dla 2 os. liczby pojedynczej jak na przykład: tener -> ten, hacer -> haz, poner -> pon, salir -> sal, ir -> ve, venir - ven.

W trybie rozkazującym zaimki dopełnienia bliższego stawiamy ZA czasownikiem i piszemy łącznie z nim oraz stawiamy akcent graficzny nad sylabą akcentowaną zgodnie z zasadami akcentowania graficznego. Przykład: CómprateLO. (Kup go sobie.)

 

Zaimki dopełnienia bliższego zastępują rzeczowniki, które w zdaniu odpowiadają na pytania: kogo? co? 

• me -> moje
• te -> twoje
• lo -> jego
  la -> jej
• nos -> nasze
• os -> wasze
• les -> ich

Przykład: Compro un cuaderno a mi hija. -> Lo compro a mi hija. (Kupuję zeszyt mojej córce. -> Kupuję go mojej córce.)

 

Zaimki dopełnienia dalszego zastępują rzeczowniki, które w zdaniu odpowiadają na pytania: komu? czemu?

• me -> mnie, mi
• te -> ciebie, tobie
• le -> jemu, jej, panu, pani
• nos -> nas, nam
• os -> was, wam
• les -> im, państwu, paniom, panom

Przykład: Compro un cuaderno a mi hija. -> Le compro un cuaderno. (Kupuję zeszyt mojej córce. -> Kupuję jej zeszyt.)

 

Zaimki le/les zastępujemy zaimkiem "SE" gdy bezpośrednio po nich występują również zaimki lo/la/los/las.

Przykład: Le compro un libro. -> Le lo compro. -> SE lo compro. (Kupuję mu książkę. -> Kupuję mu ją.)

W zdaniu najpierw stawiamy zaimek dopełnienia dalszego a potem bliższego.

 

Zaimki dzierżawcze informują do kogo należy dana rzecz lub mówią o relacji/pokrewieństwie.

Zaimki dzierżawcze nieakcentowane używane są przed rzeczownikiem.

• mi (mój / moja)
• tu (twój / twoja)
• su (jego / jej)

Mają taką samą formę dla rodzaju męskiego i żeńskiego z wyjątkiem form nuestro (nasz) i vuestro (wasz), które posiadają również formę żeńską nuestra (nasza) i vuestra (wasza).

Liczbę mnogą tworzymy przez dodanie -S do form liczby pojedynczej. 

Zaimek su/s może odnosić się do różnych posiadaczy (es de él / ella / ellos / ellas / usted / ustedes).

Zaimki dzierżawcze akcentowane najczęściej występują samodzielnie z czasownikiem ser lub po rzeczowniku (z odpowiednim rodzajnikiem), aby zastąpić wiadomy wyraz w zdaniu.

Zaimki suyo/a/s mogą odnosić się do różnych posiadaczy (es de él / ella / ellos / ellas / usted / ustedes).

Liczbę mnogą tworzymy przez dodanie -S do form liczby pojedynczej.

	LICZBA POJEDYNCZA Rodzaj męski	LICZBA POJEDYNCZA Rodzaj żeński	LICZBA MNOGA Rodzaj męski	LICZBA MNOGA Rodzaj żeński
De mí	mío	mía	míos	mías
De ti	tuyo	tuya	tuyos	tuyas
De él / ella / usted	suyo	suya	suyos	suyas
De nosotros / nosotras	nuestro	nuestra	nuestros	nuestras
De vosotros / vosotras	vuestro	vuestra	vuestros	vuestras
De ellos / ellas / ustedes	suyo	suya	suyos	suyas

 

Uwaga! Zaimek dzierżawczy ma taki sam rodzaj i liczbę jak rzeczownik określający posiadaną rzecz lub osobę. -> Zaimek zawsze dopasowuje się do rzeczownika, a nie do osoby.

W języku hiszpańskim zaimków dzierżawczych nie używa się w sytuacjach, gdy z kontekstu jest jasno, do kogo coś należy, zwłaszcza gdy mowa o częściach ciała, wtedy stosuje się zaimek określony. 

Przykład: Me duele mi la cabeza. (Boli mnie moja głowa.)

---