Zaimki dzierżawcze informują do kogo należy dana rzecz lub mówią o relacji/pokrewieństwie.

Zaimki dzierżawcze nieakcentowane używane są przed rzeczownikiem.

• mi (mój / moja)
• tu (twój / twoja)
• su (jego / jej)

Mają taką samą formę dla rodzaju męskiego i żeńskiego z wyjątkiem form nuestro (nasz) i vuestro (wasz), które posiadają również formę żeńską nuestra (nasza) i vuestra (wasza).

Liczbę mnogą tworzymy przez dodanie -S do form liczby pojedynczej. 

Zaimek su/s może odnosić się do różnych posiadaczy (es de él / ella / ellos / ellas).

Uwaga! Zaimek dzierżawczy ma taki sam rodzaj i liczbę jak rzeczownik określający posiadaną rzecz lub osobę. -> Zaimek zawsze dopasowuje się do rzeczownika, a nie do osoby.

 

W języku hiszpańskim zaimków dzierżawczych nie używa się w sytuacjach, gdy z kontekstu jest jasno, do kogo coś należy, zwłaszcza gdy mowa o częściach ciała, wtedy stosuje się zaimek określony. 

Przykład: Me duele mi la cabeza. (Boli mnie moja głowa.)

---

 

Popraw zdania, jeśli jest taka potrzeba.

 

Rozwiązanie:

1. (przykład)
2. ¿Te duele tu la garganta? Debes ir al médico. (Boli cię twoje gardło? Powinieneś iść do lekarza.)
3. Tengo que llevar a la mi hija a la guardería. (Muszę zawieźć moją córkę do żłobka.)