PRZECZYTAJ! To ułatwi Ci zrozumienie rozwiązania i pracę nad tym zadaniem.

Tryb Subjuntivo występuje w zdaniach złożonych jeżeli podmioty zdania nadrzędnego i podrzędnego są różne. Chodzi o sytuacje, w których dochodzi do zmiany osoby albo rzeczy w zdaniu, m.in. w zwrotach wyrażających uczucia (z czasownikami molestar/interesar/gustar/dar pena itd.)

Gdy odnosimy się do teraźniejszości lub przyszłości:

PRESENTE DE INDICATIVO + QUE + PRESENTE DE SUBJUNTIVO 

• Me molesta que me mientan. (Denerwuje mnie, że mnie okłamują.)
• No me gusta que te enfades conmigo. (Nie chcę, żebyś się obrażał na mnie.)

Gdy odnosimy się do bliskiej przeszłości lub do jakiegoś doświadczenia bez określenia konkretnego czasu:

PRESENTE DE INDICATIVO + QUE + PRETÉRITO PERFECTO DE SUBJUNTIVO 

Przykład: Es una lástima que no hayas aprobado el examen de Historia. (Przykro mi, że ​​nie zdałeś egzaminu z historii.) 

Presente de Subjuntivo - Czas teraźniejszy trybu łączącego stosowany po określonych czasownikach lub spójnikach.

Czas ten tworzy się na podstawie Presente de Indicativo - czasowniki przyjmują odwrotne końcówki niż te, które mają w Presente de Indicativo, a mianowicie I grupa (zakończona na -AR), bierze końcówki II grupy (-ER), natomiast III grupa koniugacyjna (o końcówce -IR) ma takie same końcówki jak II grupa.

Dodatkowo, 1 i 3 os. lb. pojedynczej w tym czasie mają zawsze taką samą formę:

Końcówki czasowników REGULARNYCH w czasie Pretérito Indefinido:

Większość czasowników nieregularnych tworzy Subjuntivo od pierwszej osoby Presente de Indicativo:

• czasowniki mające nieregularną pierwszą osobę z literą "g" w Presente de Indicativo, takie jak: tener -> tenga, salir -> salga, hacer -> haga, poner -> ponga, itp.
• czasowniki mające całkowicie nieregularną formę podstawową Subjuntivo takie jak: ser - sea, ver - vea, ir - vaya, haber - haya, saber - sepa, estar - esté, dar - dé, itp.

W czasownikach z obocznością samogłoskową, tworzymy formy tak samo jak w czasie Presente de Indicativo -> następuje wymiana samogłoski bądź samogłosek na zestaw jednej lub dwóch innych samogłosek, ale wyłącznie w trzech osobach liczby pojedynczej i trzeciej osoby liczby mnogiej. Osoby nosotros i vosotros odmieniamy regularnie.

Natomiast, w czasownikach należących do III koniugacji (czasowniki zakończone na -IR) z obocznością E:IE/I oraz O:UE/U tworzy się formy tak samo jak w czasownikach regularnych (oboczności dalej występują), z tym, że DODATKOWO w 1 i 2 os. lb. mnogiej w oboczności O:UE samogłoska "O" wymienia się na "U", natomiast w oboczności E:IE, samogłoska "E" wymienia się na "I". Przykładowo:

• dormir (spać): duerma, duermas, duerma, dUrmáis, dUrmamos, duerman
• mentir (kłamać): mienta, mientas, mienta, mIntamos, mIntáis, mientan

Pretérito Perfecto de Subjuntivo określa czynność, która miała miejsce w przeszłości, ale może mieć związek z teraźniejszością. Występuje w zdaniach złożonych, w których zdanie główne jest w Presente albo Futuro np. Espero que no le haya pasado nada malo. - Mam nadzieje, że nic złego mu się nie stało.

Tworzymy go przez dodanie nieodmiennej formy Participio Pasado (imiesłowu czasu przeszłego) czasownika głównego do czasownika posiłkowego haber (mieć) odmienionego w czasie teraźniejszym Presente de Subjuntivo. 

Aby utworzyć formę Participio Pasado, wystarczy do tematu czasownika dodać końcówkę -ADO (dla czasowników I grupy, kończących się na -AR) lub końcówkę -IDO (dla czasowników II i III grupy, kończących się na -ER i -IR):

cantar (śpiewać) -> cantado
beber (pić) -> bebido
vivir (żyć) -> vivido

haber w Presente de Subjuntivo + Participio Pasado czasownika głównego = Pretérito Perfecto de Subjuntivo

Uwaga! Nieregularne formy Participio Pasado:

• abrir (otwierać) → abierto
• cubrir (przykrywać) → cubierto
• decir (powiedzieć) → dicho
• escribir (pisać) → escrito
• hacer (robić) → hecho
• morir (umierać) → muerto
• poner (kłaść) → puesto
• resolver (rozwiązywać) → resuelto
• romper (łamać) → roto
• ver (widzieć) → visto
• volver (wracać) → vuelto

UWAGA!

Poniżej przedstawione jest przykładowe rozwiązanie do tego zadania. Każdy uczeń może wykonać je w inny sposób. Jest to wzór, na podstawie którego stworzysz własną odpowiedź.