Czas przeszły złożony le passé composé tworzy się za pomocą schematu: czasownik posiłkowy être/avoir w czasie teraźniejszym + imiesłów czasu przeszłego (participe passé). Używamy go do określenia konkretnych czynności w przeszłości oraz czynności w przeszłości, które następowały po sobie.

Czasownik être jest używany jako czasownik posiłkowy w le passé composé tylko dla czasowników zwrotnych (np. se laver - myć się, se marier - pobrać się) oraz kilku konkretnych tzw. czasowników ruchu:

• venir - przychodzić
• devenir - stawać się
• aller - iść, jechać
• rentrer - wracać
• rester - pozostawać
• arriver - przybyć
• partir - wyjeżdżać
• entrer - wchodzić
• sortir - wychodzić
• monter - wspinać się, wchodzić na górę
• descendre - schodzić
• passer - przejeżdżać, mijać
• tomber - spadać
• naître - rodzić się
• mourir - umierać

Dla wszystkich pozostałych czasowników, czasownikiem posiłkowym w le passé composé jest avoir.

Należy pamiętać, że jeśli tworzymy le passé composé z czasownikiem posiłkowym être, to le participe passé należy uzgodnić, tzn. jeżeli podmiot jest rodzaju żeńskiego, to trzeba dodać końcówkę -e, a jeżeli podmiot jest w liczbie mnogiej - należy dodać -s, np. Elle s'est lavée. (Ona się myła.) Ils se sont couchés. (Oni kładli się spać.) Elles sont parties. (One wyjechały.)

---

 

a. sont allées; ont eu

Tłumaczenie: Marjane i Éloïse poszły do restauracji i miały niestrawność (zatrucie pokarmowe). 

Uzasadnienie: Pierwszy z imiesłowów (allé) należy uzgodnić, ponieważ odmienia się z czasownikiem posiłkowym être - podmiotem są one (l. mn., r. ż.), dlatego dodajemy końcówkę -es do imiesłowu czasu przeszłego. Drugiego imiesłowu (eu) nie uzgadniamy, ponieważ czasownikiem posiłkowym jest avoir.

 

b. sont passées; ont acheté

Tłumaczenie: Wstąpiły do apteki i kupiły lekarstwa.

Uzasadnienie: Pierwszy z imiesłowów (passé) należy uzgodnić, ponieważ odmienia się z czasownikiem posiłkowym être - podmiotem są one (l. mn., r. ż.), dlatego dodajemy końcówkę -es do imiesłowu czasu przeszłego. Drugiego imiesłowu (acheté) nie uzgadniamy, ponieważ czasownikiem posiłkowym jest avoir. 

 

c. est arrivé; a dansé; est reparti

Tłumaczenie: Colin przyszedł na imprezę o dwudziestej. Potańczył, a około północy wyszedł. 

Uzasadnienie: Pierwszego i trzeciego imiesłowu (arrivé i reparti) nie uzgadniamy: chociaż odmieniają się z czasownikiem posiłkowym être, to podmiotem jest on (l. poj., r. m.), więc nie ma potrzeby uzgadniać. Drugiego imiesłowu (dansé) nie uzgadniamy, ponieważ czasownikiem posiłkowym jest avoir. 

 

d. se sont aimés; se sont séparés

Tłumaczenie: Oni pokochali się, a potem się rozstali.

Uzasadnienie: Oba imiesłowy należy uzgodnić, ponieważ odmieniają się z czasownikiem posiłkowym être - podmiotem są oni (l. mn., r. m.), dlatego dodajemy końcówkę -s do imiesłowu czasu przeszłego.

 

e. a dit; a été

Tłumaczenie: Kiedy Sévérin pożegnał się z nią, Hélène była bardzo smutna. 

Uzasadnienie: Oba imiesłowy odmieniają się z czasownikiem posiłkowym avoir, dlatego ich nie uzgadniamy.

 

f. a attendu; n'est pas venue

Tłumaczenie: Grégoire czekał na swoją dziewczynę godzinę: nie przyszła!

Uzasadnienie: Pierwszego imiesłowu (attendu) nie uzgadniamy, ponieważ czasownikiem posiłkowym jest avoir. Drugi imiesłów (venu) należy uzgodnić, ponieważ odmienia się z czasownikiem posiłkowym être - podmiotem jest ona (l. poj., r. ż.), dlatego dodajemy końcówkę -e do imiesłowu czasu przeszłego.

 

g. êtes bien reposé(e); n'ai pas pu

Tłumaczenie: Odpoczął pan/Odpoczęła pani? - Nie, nie mogłam spać!

Uzasadnienie: Pierwszy imiesłów (reposé) odmienia się z czasownikiem posiłkowym être: jeśli założymy, że zdanie odnosi się do mężczyzny, to nie musimy uzgadniać, a jeśli podmiotem ma być kobieta, to wówczas musimy uzgodnić, dodając końcówkę -e. Drugiego imiesłowu (pu) nie uzgadniamy, ponieważ czasownikiem posiłkowym jest avoir. 

 

h. a grossi; est devenu

Tłumaczenie: Adam przytył, co nie? - Stał się tylko nieco zaokrąglony i tyle!

Uzasadnienie: Pierwszego imiesłowu (grossi) nie uzgadniamy, ponieważ czasownikiem posiłkowym jest avoir. Drugiego imiesłowu (devenu) nie uzgadniamy: chociaż odmienia się z czasownikiem posiłkowym être, to podmiotem jest on (l. poj., r. m.), więc nie ma potrzeby uzgadniać.