PRZECZYTAJ! To ułatwi Ci zrozumienie rozwiązania i pracę nad tym zadaniem.

Mowy zależnej używamy, gdy chcemy przekazać czyjąś wypowiedź bez cytowania dokładnie tego, co ktoś powiedział, ale przekazując treść wypowiedzi.

W mowie zależnej następuje zmiana czasów i form czasowników. Często nazywa się to “cofaniem czasu”:

present simple → past simple

"I see him every day," she said. - She said (that) she saw him every day.

"She goes to the gym every weekend," he said. - He said (that) she went to the gym every weekend.

present continuous → past continuous

"I am going home," he said. - He said (that) he was going home.

present perfect → past perfect

"I have already seen this film," said Anna. - Anna said (that) she had already seen that film.

present perfect continuous → past perfect continuous

"I have been visiting Jake," said Paul. - Paul said that he had been visiting Jake.

past simple → past perfect

"I saw you there," said Mike - Mike said (that) he had seen me there.

past continuous → past continuous/past perfect continuous

"I was having lunch," said Molly. - Molly said (that) she was having/had been having lunch.

future simple (will + czasownik w formie podstawowej) → would

"I will visit Jake," said Paul. - Paul said that he would visit Jake.

Zależnie od kontekstu w mowie zależnej zmieniają się również zaimki i określenia czasu, np. yesterday → the day before, next month → next month/the following month, today → that day.

Zmieniając na mowę zależną pytania, zazwyczaj używamy następujących konstrukcji: 

- jeżeli było to pytanie tak/nie, wtedy po czasowniku wprowadzającym stawiamy if/whether, a następnie stosujemy szyk zdania twierdzącego (podmiot + czasownik)

- jeżeli było to pytanie szczegółowe (ze słowem pytającym), po czasowniku wprowadzającym powtarzamy to słowo pytające, np. who, where, a następnie stosujemy szyk zdania twierdzącego (podmiot + czasownik). 

W mowie zależnej istnieją przypadki, w których nie zmieniamy czasów gramatycznych. Nie robimy tego, gdy:

• czasownik wprowadzający jest w czasie teraźniejszym, przyszłym lub present perfect,
• w zdaniach warunkowych typu 2 i 3 oraz z czasownikiem wish.

Czasy mogą się zmienić, ale nie muszą, gdy:

• znamy kontekst wypowiedzi i odnosi się ona do sytuacji, która jest wciąż aktualna w momencie relacjonowania,
• gdy wypowiedź dotyczy prawd ogólnych, faktów lub praw natury.