Tryb rozkazujący (ang. the imperative lub the imperative mood) służy przede wszystkim do formułowania poleceń i wydawania rozkazów. Za jego pomocą możemy też jednak wyrazić groźby, ostrzeżenia, czy nawet porady. Z uwagi na jego funkcję, wypowiedzi w trybie rozkazującym są kierowane przede wszystkim do drugiej osoby (w liczbie pojedynczej lub mnogiej), dlatego najczęściej stosuje się go w języku mówionym i dialogach.

Zastosowanie	Przykład
wydawanie poleceń i rozkazów	Stay still! (Nie ruszaj się!) Go straight, then turn left. (Idź prosto, następnie skręć w lewo.)
wyrażenie groźby lub ostrzeżenia	Don’t even try. (Nawet nie próbuj.) Look out! (Uważaj!)
udzielanie instrukcji	Heat up the oil first. (Najpierw rozgrzej olej.) Press Enter to continue. (Naciśnij klawisz Enter, by kontynuować.)
udzielanie rad	Be polite and listen carefully. (Bądź uprzejmy/a i słuchaj uważnie.) Don’t forget to take your passport. (Nie zapomnij zabrać paszportu.)
składanie ofert, zwłaszcza w sytuacji towarzyskiej	Help yourself! (Częstuj się!) Make yourself at home. (Czuj się jak u siebie w domu.)
proponowanie wspólnej aktywności za pomocą wyrażenia let’s	Let’s go to the cinema tonight. (Chodźmy dziś wieczorem do kina.) Let’s celebrate! (Uczcijmy to!)

Tworzenie trybu rozkazującego

Podobnie jak w języku polskim, tryb rozkazujący tworzymy tylko w czasie teraźniejszym (tutaj: present simple). Konstrukcja w trybie rozkazującym nie zaczyna się od podmiotu (wykonawcy czynności), tylko od czasownika.

Tryb rozkazujący w formie twierdzącej zaczynamy od czasownika w formie bezokolicznika bez to, np.:

• Come here. (Chodź tutaj.)

• Look out! (Uważaj!)

Tryb rozkazujący w formie przeczącej zaczynamy od czasownika posiłkowego don’t, po którym następuje czasownik główny (wyrażający czynność) w formie bezokolicznika bez to, np.:

• Don’t do that! (Nie rób tak!)

• Don’t talk to me. (Nie odzywaj się do mnie.)