Uwaga! 

W języku angielskim występują czasowniki modalne, które mają inne formy i funkcje od innych czasowników. Czasowniki modalne nie występują w tej samej formie we wszystkich czasach, dlatego niektóre z nich mają formy zastępcze (no. must = have to) Czasowniki modalne mają kilka wspólnych cech, a są to:

* brak końcówki -s w 3 osobie czasu present simple
* brak form z końcówką -ing
* w zdaniach z czasownikiem modalnym czasownik główny jest w formie podstawowej (wyjątkiem są zdania z ought to)
* wszystkie czasowniki modalne w języku angielskim są czasownikami posiłkowymi (zdania przeczące tworzymy poprzez użycie po czasowniku modalnym słowa not. Pytania tworzymy poprzez inwersję, czyli postawienie czasownika modalnego przed podmiot.)

 

Can (móc) i can't (nie móc) używamy do wyrażania możliwości i zdolności lub ich braku. Can (mogę) w czasie past simple przybiera formę could (mogłem/am), a can't (nie mogę) - couldn't (nie mogłem/am). 

Must używamy do wyrażania konieczności (gdy czujemy, że musimy coś zrobić). 

Mustn't (nie wolno) używamy do wyrażania zakazów.

Should używamy do wyrażania powinności i dawania rad. 

Kiedy mówimy o nakazach (regułach i przepisach narzuconych przez inne osoby) używamy konstrukcji have to + czasownik w formie podstawowej. W czasie past simple przybiera ona formę "had to + bezokolicznik".

Kiedy mówimy o braku konieczności lub przymusu, używamy konstrukcji don’t/doesn’t have to + czasownik w formie podstawowej. Zdania pytające z have to tworzymy w następujący sposób: Do/Does + podmiot + have to + czasownik w formie podstawowej.

May i might (być może, możliwe) używamy, gdy nie jesteśmy czegoś pewni.

---

 

Przykładowe rozwiązanie:

1. (przykład)

2. Would you like something to drink?