Uwaga!

Zdań warunkowych (conditionals) używamy kiedy coś się dzieje, pod warunkiem, że dzieje się coś innego. Jedna część zdania warunkowego opisuje warunek a druga skutek, który z niego wynika (Jeśli … to …). Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.

Zdanie warunkowe typu zero (Zero Conditional) tworzymy, używając if/when oraz czasu present simple w obu częściach zdania (w części przedstawiającej warunek i w części przedstawiającej skutek). Zerowego okresu warunkowego używamy, mówiąc o sytuacjach i faktach, które zawsze są prawdziwe.

Zdanie warunkowe pierwszego stopnia (the First Conditional) tworzymy, używając czasu present simple w tej części zdania, gdzie przedstawiamy warunek (po słowie if), a w części zdania przedstawiającej skutek używamy zazwyczaj czasu future simple. Pierwszego okresu warunkowego używamy mówiąc o sytuacjach, które mogą mieć miejsce pod warunkiem, że pierwszy warunek zostanie spełniony.

Zdanie warunkowe drugiego stopnia (the Second Conditional) tworzymy w następujący sposób: if + Past Simple, would/wouldn't + czasownik w podstawowej formie. Zdań warunkowych typu drugiego używamy, gdy mówimy o wydarzeniach mało prawdopodobnych, nierealnych lub niemożliwych obecnie i w przyszłości.

---

 

Uwaga! Odpowiedzi zostały podkreślone w tłumaczeniu.

1. (przykład)

2. c