Uwaga! Zaimków często używamy w zastępstwie rzeczowników lub wyrażeń rzeczownikowych. W tabelce poniżej znajdują się zaimki osobowe dla wszystkich osób we wszystkich funkcjach.

	Mianownik	Dopełnienie	Przymiotniki dzierżawcze	Zaimki dzierżawcze	Zaimki zwrotne
1 osoba liczby pojedynczej	I (ja)	me (mi)	my (moja, mój, moje)	mine (moja, mój, moje)	myself (siebie)
2 os. l. pojedynczej	you (ty)	you (tobie)	your (twój, twoja, twoje)	yours (twój, twoja, twoje)	yourself (siebie)
3 os. l. pojedynczej	she (ona) he (on) it (ono) they*	her (jej) him (jemu) it (temu) them*	her (jej) his (jego) its (tego) their*	hers (jej) his (jego)</p > theirs (tego) its*	herself (siebie) himself (siebie) itself (siebie) themself* (siebie)
1 os. l. mnogiej	we (my)	us (nam)	our (nasze, nasz, nasza)	ours (nasze, nasz, nasza)	ourselves (siebie)
2 os. l. mnogiej	you (wy)	you (wam)	your (wasze, wasz, wasza)	yours (wasze, wasz, wasza)	yourselves (siebie)
3 os. l. mnogiej	they (oni)	them (im)	their (ich)	theirs (ich)	themselves (siebie)
*they jako forma liczby pojedynczej używana jest, by mówić o kimś bez określania jego płci.

Konstrukcji have got (mieć), używamy w celu wyrażania posiadania lub braku posiadania. Zdania twierdzące z have got tworzymy w następujący sposób: podmiot + have/has got + rzeczownik. Zdania przeczące z have got tworzymy w następujący sposób: podmiot + haven't/hasn't got + rzeczownik. Zdania pytające tworzymy przez inwersję (have stawiamy przed podmiot). W krótkich odpowiedziach na pytania oraz w pytaniach rozłącznych nie używamy słowa got!

	Twierdzenie	Przeczenie	Pytanie
Czas teraźniejszy
I (ja)	have got (mam)	haven't got (nie mam)	Have I got (Czy ja mam)
you, we, you, they (ty, my, wy, oni)	have got (masz, mamy, macie, mają)	haven't got (nie masz, nie mamy, nie macie, nie mają)	Have you/ we/ you/ they got? (Czy ty masz, my mamy, wy macie, oni mają)
he, she, it (on, ona, ono)	has got (ma)	hasn't got (nie ma)	Has he/ she/ it got? (Czy on, ona, ono ma?)

Czasownik to be (być) służy do określania kim lub czym dana rzecz/osoba jest. Określa on również miejsce, w którym dana osoba/rzecz jest lub jej nie ma. To be w czasie present simple odmienia się przez osoby w następujący sposób:

I am

you are

he/she/it is

we/you/they are

Zdania pytające tworzymy przez inwersję, czyli zamianę miejscami czasownika posiłkowego i podmiotu. Formę przeczącą tworzymy za pomocą słowa not po czasowniku to be.

Czasu present simple używamy, kiedy mówimy o teraźniejszości (o czynnościach typowych i powtarzających się). Czasu tego używamy także do określenia obecnych stanów rzeczy i faktów oraz wydarzeń planowych. W czasie present simple czasowniki są w podstawowej formie. Typowe wyrażenia, których wtedy używamy to okoliczniki czasu: always, every day, often, usually itp. Przysłówki częstotliwości takie jak always (zawsze), often (często), usually (zwykle), sometimes (czasami), rarely (rzadko) i never (nigdy) stawiamy po czasowniku to be lub bezpośrednio przed czasownikiem głównym.

Zdania twierdzące w czasie present simple tworzymy w następujący sposób:

I, You  +   czasownik w podstawowej formie         

He, She, It  + czasownik w formie podstawowej z końcówką -es, -s 

We, You, They +   czasownik w podstawowej formie    

! W zdaniach twierdzących w czasie present simple pojawia się także operator do oraz does.  Operator do stawiamy po I, you, we, you, they, a operator does po he, she, It. W takim wypadku czasownik następujący po nim jest także w formie podstawowej.

Zdania przeczące w czasie present simple tworzymy w następujący sposób:

I, You  +  do not   (don’t)       + czasownik w formie podstawowej 

He, She, It  + does not  (doesn’t)  + czasownik w formie podstawowej 

We, You, They +   do not   (don’t)        + czasownik w formie podstawowej 

Zdania pytające w czasie present simple tworzymy w następujący sposób:

Do   + I, you  +         + czasownik w formie podstawowej 

Does + he, she, It   + czasownik w formie podstawowej 

Do   + we, you, they  + czasownik w formie podstawowej

W trzeciej osobie liczby pojedynczej do czasownika zwykle dodajemy końcówkę -s, a do czasowników kończących się na -ss, -o, -x, -z, -ch, -sh dodajemy końcówkę -es. Kiedy czasownik kończący się na -y jest poprzedzony spółgłoską, "y" zmieniamy na "i" oraz dodajemy końcówkę -es. W trzeciej osobie liczby pojedynczej czasownik have (mieć) ma formę has. W przeciwieństwie do wszystkich pozostałych czasowników to be odmienia się przez osoby i przekształca się w trzy różne formy (am, is, are).

Czasu present continuous używamy mówiąc o czynnościach ciągłych, w sytuacjach, które mają miejsce w chwili gdy o nich mówimy. Czasu present continuous w odniesieniu do przyszłości używamy do wyrażania planów i ustaleń. Typowe wyrażenia, które wtedy używamy to okoliczniki czasu (today, tonight, tomorrow, this week, this summer, in five minutes, after school itp.) Zazwyczaj nie używamy czasu present continuous z czasownikami wyrażającymi stany, takich jak: like, love, hate, know, need.

Zdania twierdzące w czasie present continuous tworzymy w następujący sposób:

I am / You are / He, She, It is / We, You, They are  +  verb+ing 

Zdania przeczące w czasie present continuous tworzymy w następujący sposób:

I am / You are / He, She, It is / We, You, They are  +  not  +  verb+ing 

Uwaga! am not, is not i are not możemy skrócić do ’m not, isn’t i aren’t. 

Zdania pytające w czasie present continuous tworzymy w następujący sposób:

Am I / Are you / Is he, she, it / Are we, you, they  +  verb+ing ?     

---

1. a