Uwaga!

Zdań warunkowych (conditionals) używamy kiedy coś się dzieje, pod warunkiem, że dzieje się coś innego. Jedna część zdania warunkowego opisuje warunek a druga skutek, który z niego wynika (Jeśli … to …).

Zerowego okresu warunkowego używamy, mówiąc o sytuacjach i faktach, które zawsze są prawdziwe (np. Jeśli podgrzejesz lód, roztopi się.) Zdanie warunkowe typu zero tworzymy używając if/when oraz czasu present simple w obu częściach zdania (w części przedstawiającej warunek i w części przedstawiającej skutek). Zerowy okres warunkowy służy do:

 

• udzielania rad,

• wyrażania prawd i zjawisk, które są zawsze prawdziwe

 

Pierwszego okresu warunkowego używamy mówiąc o sytuacjach, które mogą mieć miejsce pod warunkiem, że pierwszy warunek zostanie spełniony. 

Zdanie warunkowe typu pierwszego tworzymy używając czasu present simple w tej części zdania, gdzie przedstawiamy warunek (po słowie if), a w części zdania przedstawiającej skutek używamy zazwyczaj czasu future simple. 

Czasownika can używamy do wyrażania możliwości i zdolności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki “to”. Can w czasie past simple przybiera formę could lub couldn't, takie same dla wszystkich osób (I/you/he/she/it/we/you/they could/couldn't). Pytania z could tworzymy przez inwersję, czyli postawienie czasownika modalnego przed podmiot.

Czasownika should używamy do wyrażania powinności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki “to”. 

Czasu past simple oraz konstrukcji used to + bezokolicznik używamy do wyrażania przyzwyczajeń i stanów, które obecnie nie mają już miejsca. Czasu past simple używamy do opisania czynności, które wydarzyły się w określonym momencie w przeszłości. W przeczeniach z used to, czasownik jest w formie podstawowej (didn't use to).

---

1. if they don't