Uwaga!

Zerowego okresu warunkowego używamy, mówiąc o sytuacjach i faktach, które zawsze są prawdziwe (np. Jeśli podgrzejesz lód, roztopi się.) Zdanie warunkowe typu zero tworzymy używając if/when oraz czasu present simple w obu częściach zdania (w części przedstawiającej warunek i w części przedstawiającej skutek).

Pierwszego okresu warunkowego używamy mówiąc o sytuacjach, które mogą mieć miejsce pod warunkiem, że pierwszy warunek zostanie spełniony. Zdanie warunkowe typu pierwszego tworzymy używając czasu present simple w tej części zdania, gdzie przedstawiamy warunek (po słowie if), a w części zdania przedstawiającej skutek używamy zazwyczaj czasu future simple.

Zdań warunkowych typu drugiego (If + Past Simple, would/wouldn't + czasownik w podstawowej formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach mało prawdopodobnych, nierealnych lub niemożliwych w chwili obecnej i w przyszłości.

Zdań warunkowych typu trzeciego (If + Past Perfect, would/wouldn't have + czasownik w III formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach, które mogły się wydarzyć, ale się nie wydarzyły lub gdy chcemy wyrazić żal, że jakaś sytuacja się nie wydarzyła.

• Słowa unless (jeśli … nie) NIE używamy w zdaniach przeczących z operatorem don’t/doesn’t. Unless możemy zastąpić wyrażeniem if … not.

• wish / if only  + podmiot + would wyraża żal wobec obecnej sytuacji, ale jedynie w sytuacjach, które podmiot może kontrolować i na które ma wpływ.

• If only + past perfect używamy, aby wyrazić żal z powodu zaistniałej wcześniej sytuacji i pragnienie, by wydarzenia potoczyły się inaczej. W tej konstrukcji wyrażamy jedynie sam warunek, ponieważ skutek pozostaje w domyśle.

---

1. wouldn't have