Uwaga!

Zdań warunkowych (conditionals) używamy kiedy coś się dzieje, pod warunkiem, że dzieje się coś innego. Jedna część zdania warunkowego opisuje warunek a druga skutek, który z niego wynika (Jeśli … to …).

Zerowego okresu warunkowego używamy, mówiąc o sytuacjach i faktach, które zawsze są prawdziwe (np. Jeśli podgrzejesz lód, roztopi się.) Zdanie warunkowe typu zero tworzymy używając if/when oraz czasu present simple w obu częściach zdania (w części przedstawiającej warunek i w części przedstawiającej skutek). Zerowy okres warunkowy służy do:

• udzielania rad,
• wyrażania prawd i zjawisk, które są zawsze prawdziwe

Pierwszego okresu warunkowego używamy mówiąc o sytuacjach, które mogą mieć miejsce pod warunkiem, że pierwszy warunek zostanie spełniony. 

Zdanie warunkowe typu pierwszego tworzymy używając czasu present simple w tej części zdania, gdzie przedstawiamy warunek (po słowie if), a w części zdania przedstawiającej skutek używamy zazwyczaj czasu future simple. 

Zamiast czasowników modalnych możemy również utworzyć trybu rozkazującego (w części zdania wyrażającej skutek stawiamy czasownik w formie podstawowej), lub użyć czasowników modalnych may / should.

Słowa unless (jeśli … nie) NIE używamy w zdaniach przeczących z operatorem don’t/doesn’t. Unless możemy zastąpić wyrażeniem if … not.

Zdań warunkowych typu drugiego (If + Past Simple, would/wouldn't + czasownik w podstawowej formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach mało prawdopodobnych, nierealnych lub niemożliwych w chwili obecnej i w przyszłości.

• Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.
• Po zaimkach osobowych w drugiej osobie liczby pojedynczej (he, she, it) możemy używać zarówno obu odmian czasownika to be: was i were.
• Do wyrażania rad, często używamy wyrażenia “If I were you ... ” (Gdybym był/a tobą ...).
• Czasownik modalny would może być zastąpiony przez czasowniki modalne could i might.

Konstrukcje I wish + past simple ( Chciałbym/Chciałabym, żeby ...) oraz If only + past simple (Gdyby tylko ...) służą do wyrażania żalu, że aktualnie dana sytuacja nie ma miejsca, bądź ma miejsce.

Zdań warunkowych typu trzeciego (If + Past Perfect, would/wouldn't have + czasownik w III formie) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach, które mogły się wydarzyć, ale się nie wydarzyły lub gdy chcemy wyrazić żal, że jakaś sytuacja się nie wydarzyła. Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.

If only + past perfect oraz I wish + past perfect używamy, aby wyrazić żal z powodu zaistniałej wcześniej sytuacji i pragnienie, by wydarzenia potoczyły się inaczej. W tej konstrukcji wyrażamy jedynie sam warunek, ponieważ skutek pozostaje w domyśle.

Stopień wyższy przymiotnika tworzymy za pomocą końcówki -er lub słowa more + przymiotnik w formie podstawowej (bardziej). Stopień najwyższy przymiotnika tworzymy przez dodanie końcówki -est lub za pomocą słowa the most + przymiotnik w formie podstawowej (najbardziej). Końcówkę -er lub -est dodajemy do przymiotników jednosylabowych oraz do niektórych przymiotników dwusylabowych. Przymiotniki dłuższe stopniujemy przez dodanie słów more lub the most. Istnieją także wyjątki, czyli przymiotniki które mają formę nieregularną (np. good - better - the best)

By porównać dwie osoby lub rzeczy używamy przymiotnika w stopniu wyższym oraz słowa than (od, niż); np. bigger than - wyższy od. By powiedzieć, że jakaś osoba lub przedmiot cechuje się czymś w mniejszym stopniu używamy słowa less + przymiotnik w formie podstawowej (mniej). Aby powiedzieć, że osoba lub rzecz cechuje się czymś w najmniejszym stopniu używamy słowa the least + przymiotnik w formie podstawowej (najmniej). 

Konstrukcji as + przymiotnik + as używamy do porównania dwóch osób, zwierząt lub rzeczy.

Konstrukcji not so / not as + przymiotnik + as używamy do ukazania różnicy między dwiema osobami, zwierzętami lub rzeczami.

Any - określa rzeczowniki policzalne i niepoliczalne. Any w pytaniach oznacza “jakieś”, a w przeczeniach “żadne”. Łączy się w kombinacje takie jak anybody (ktokolwiek, ktoś) anyone (ktoś, nikogo), anything (coś, cokolwiek, nic) oraz anywhere (gdzieś, gdziekolwiek).

Some - określa rzeczowniki policzalne i niepoliczalne. W zdaniach oznacza “kilka”, “trochę”. Łączy się w kombinacje takie jak somebody (ktoś), someone (ktoś), something (coś) oraz somewhere (gdzieś).

No - zaimek nieokreślony stanowiący przeczenie, występujący w zdaniu w formie twierdzącej (oznacza to, że w zdaniu nie możemy użyć not oraz no ponieważ oba wyrażenia są formami przeczącymi). Łączy się w kombinacje takie jak nobody (nikt), no-one (nikt), nothing (nic)lub nowhere (nigdzie).

Every - określa ludzi, rzeczy i miejsca.  Łączy się w kombinacje takie jak everyone (każdy), everybody (każdy), everything (wszystko)

Czasu past perfect używamy razem z czasem past simple gdy chcemy podkreślić, która z dwóch czynności mających miejsce w przeszłości była pierwsza. Czynność, która miała miejsce pierwsza jest w czasie past perfect, a następująca po niej w czasie past simple. Wyrażenia czasowe charakterystyczne dla czasu past perfect to just, already, yet, ever, never, once, x times, before, until then, in 2020, since oraz for.

Do wprowadzania mowy zależnej używamy następujących słów: said that, said to + zaimek osobowy/imię lub told + zaimek osobowy/imię.

W zdaniach z czasownikiem modalnym czasownik główny jest w formie podstawowej (wyjątkiem są zdania z ought to).

Zaimki emfatyczne mają taką samą formę jak zaimki zwrotne (myself, yourself, herself, himself, itself, ourselves, yourselves i themselves). Zaimki emfatyczne odpowiadają polskim zaimkom sam / sama / sami (samodzielnie).

 

 

---

Rozwiązanie:

1. C