Uwaga! Mowy zależnej używamy, kiedy chcemy przekazać treść wypowiedzi, bez cytowania jej. Mowa zależna działa na zasadzie przesunięcia czasu “o jeden do tyłu”. Mimo zmiany czasu na czas przeszły, w tłumaczeniu polskim drugi człon zdania tłumaczymy na czas teraźniejszy. ! Brak następstwa czasu obowiązuje w przypadku, gdy wypowiedź jest ogólnie przyjętą prawdą (np. He said Seoul is bigger than Warsaw - Powiedział, że Seul jest większy od Warszawy.) Uwaga! W mowie zależnej mogą zachodzić inne zmiany, niż następstwo czasu. Chodzi o okoliczniki czasu (np. yesterday = the day before), miejsce (here = there), zaimki (I = he/she; me = him/her) oraz przymiotniki dzierżawcze (my = his/her) Zasada następstwa czasu przedstawia się w następujący sposób: Present Simple                            ----> Past Simple Present Continuous                      ----> Past Continuous Present Perfect                            ----> Past Perfect Past Simple                                 ----> Past Perfect Past continuous                           ----> Past Perfect Continuous Past Perfect                                 ----> Past Perfect can/can't                                     ----> could / couldn't  will/won't                                    ----> would / wouldn't am/is/are going to                       ----> was/was/were going to  PYTANIA: Zmieniając pytania z mowy niezależnej na mowę zależną pozbywamy się pytajnika, a szyk zdania zmieniamy na ten w zdaniach twierdzących (przytaczając pytania w mowie zależnej podmiot stoi przed czasownikiem). Jeśli chodzi o pytania w stylu “tak” lub “nie”, używamy słów whether (czy) oraz if (czy). Do relacjonowania nakazów i próśb używamy czasowników ask (pytać, prosić) lub tell (mówić, kazać). W takiej sytuacji konstrukcja zdania przedstawia się następująco:  czasownik (ask/tell) + rzeczownik lub zaimek osobowy + [not] to + bezokolicznik ask / tell sb to do sth - powiedzieć komuś, by coś zrobił  ask / tell sb not to do sth - powiedzieć komuś, by czegoś nie robił		Okoliczniki czasu i miejsca:   last -> the previous  here -> there two hours ago -> two hours earlier/before tomorrow -> the following day now -> at that time / then today -> that day yesterday -> the day before next -> the following
		Zaimki wskazujące, osobowe, zaimki i przymiotniki dzierżawcze: this / these -> that / those I / we -> he / she / they our -> their me / us -> him / her / them my -> his/her
		Czasowniki wskazujące na użycie mowy zależnej: tell, say, add, claim, explain, point out, reply, suggest.

Pytania rozłączne (question tags) to konstrukcja służąca do tworzenia krótkich pytań, w których oczekujemy reakcji rozmówcy lub szukamy potwierdzenia tego, co wcześniej powiedzieliśmy. Na język polski tłumaczymy je na “prawda?” lub “nieprawdaż?” Pytania rozłączne w języku angielskim znajdują się na końcu zdania i składają się z czasownika posiłkowego użytego w zdaniu głównym oraz właściwego zaimka podmiotowego. 

• Ważne! Pytania rozłączne mają formę twierdzącą jeśli treść zdania głównego jest przecząca. Jeśli treść zdania głównego jest twierdząca, pytanie rozłączne ma formę przeczącą.
• Jeśli w zdaniu głównym nie ma czasownika posiłkowego, w pytaniu rozłącznym w zdaniach w czasie present simple, używamy do/don’t lub does/doesn’t. W czasie past simple używamy did/didn’t.
• Jeśli jesteśmy pewni odpowiedzi, głosu w pytaniu rozłącznym schodzi ku dołowi. Jeśli nie jesteśmy pewni, ton głosu w pytaniu rozłącznym się podnosi.

 

 

 

"Wykrzykniki" to słowa lub zdania, których używamy do wyrażania podziwu lub zaskoczenia. Zdania wykrzyknikowe tworzymy za pomocą słów how (jak ... ), what a/ an (co za ....) , so  lub such a/an (taki ...).

 

• How + przymiotnik/przysłówek (np. how beautiful she is - jaka ona piękna)
• what a/an (+ przymiotnik) + rzeczownik policzalny w liczbie pojedynczej (np. what a handsome man - co za przystojny mężczyzna)
• what (+ przymiotnik) + rzeczownik niepoliczalny/w liczbie mnogiej (np. what amazing luck - co za niesamowite szczęście)
• so + przymiotnik/przysłówek (np. so beautiful - takie piękne)
• such a/an (+ przymiotnik) rzeczownik policzalny w liczbie pojedynczej (np. such an ignorant - taki ignorant)
• such (+ przymiotnik) rzeczownik niepoliczalny/w liczbie mnogiej (np. such nice eyes - takie ładne oczy)

Zdania względne (relative clauses) mają za zadanie dostarczyć dodatkowych informacji o osobach lub rzeczach, występujących w  zdaniu głównym. Do tworzenia zdań względnych używamy następujących zaimków względnych: who (kto), which (który),  that (kto, które), where (gdzie), when (kiedy), whose (czyj) oraz whom (komu).

Zdania względne dostarczające dodatkową lub nieistotną informację należy oddzielić przecinkami jedynie wtedy, kiedy jej pominięcie nie wpływa na zrozumienie zdania głównego.

W zdaniach dostarczających dodatkową informację nie używamy spójnika that.

Przed rzeczownikiem w liczbie pojedynczej stawiamy przedimek an/a lub the. Kiedy po raz pierwszy o czymś wspominamy i rozmówca nie wie, o którą rzecz chodzi, należy użyć przedimka "an" (stawianego przed słowami w wymowie zaczynającymi się od samogłoski) lub przedimka "a" (stawianego przed słowami w wymowie zaczynającymi się od spółgłoski). Przedimków a/an używamy:

 

 

 

• przed policzalnym rzeczownikiem w liczbie pojedynczej,
• przed policzalnym rzeczownikiem w liczbie pojedynczej, przedstawiającym kategorie przedmiotów,
• w niektórych wyrażeniach określających ilość (np. a lot of)
• przed dopełnieniem, które jest rzeczownikiem (np. przed nazwami zawodów)
• z niektórymi liczbami (np. a hundred - sto)
• w wyrażeniach ceny, szybkości itp. (np. a kilo - kilogram)
• kiedy obliczamy czas, dystans, wagę itp. zamiast one (jeden) możemy użyć a/an (np. one pound = a pound - jeden funt)

 

 

 

 

Przedimka “the” używamy przed rzeczownikami w liczbie pojedynczej lub mnogiej, o których była mowa wcześniej lub rozmówcy wiedzą, o której rzeczy/osobie/miejscu mówimy. Przedimka “the” używamy przed:

 

• nazwami rzek, mórz, oceanów, łańcuchów górskich, archipelagów i pustyń
• tytułami głów państwa (np. the King, the Queen)
• przymiotnikami określającymi narodowość danej grupy osób
• nazwami wydarzeń historycznych (np. the First World War)
• nazwami instrumentów muzycznych
• nazwami rzeczy lub miejsc, które są jedyne w swoim rodzaju.

 

 

 

 

Przedimka the nie stawiamy przed:

• nazwami jezior, gór, wysp, parków
• nazwami miast, krajów, ulic, stanów
• nazwami własnymi
• nazwami dni, miesięcy, świąt
• nazwami posiłków (np. dinner, lunch)
• nazwami przedmiotów szkolnych
• w sytuacji, gdy rzeczownik jest już poprzedzony słowem określającym ilość (np. some, many)

 

By powiedzieć, że czegoś jest zbyt dużo używamy słów too much oraz too many. Too much używamy przed rzeczownikami niepoliczalnymi (pieniądze, chleb itp.), too many przed rzeczownikami policzalnymi (banknoty, bochenki chleba).

Rzeczowniki policzalne to takie, które można wyszczególnić jako pojedyncze przedmioty (czyli takie, które można policzyć).

Rzeczowniki niepoliczalne to takie, których nie można wyszczególnić jako pojedyncze przedmioty (czyli takie, których nie można policzyć).

Enough (wystarczająco) używamy by powiedzieć zarówno, że jest czegoś wystarczająco dużo, jak i mało. Enough stawiamy przed rzeczownikami, ale po przymiotnikach.

 

---

1. C