Uwaga! 

By powiedzieć jak rzeczy zmienią się w przyszłości używamy konstrukcji: get + przymiotnik w stopniu wyższym lub: become + przymiotnik w stopniu wyższym. Przymiotniki podstawowe możemy stopniować za pomocą końcówek -er (stopień wyższy) i -est (stopień najwyższy) lub słów more (bardziej) oraz the most (najbardziej). Jeżeli przymiotnik jednosylabowy kończy się spółgłoską poprzedzoną krótką samogłoską, to podwajamy tę spółgłoskę np. big (duży) -> bigger (większy)-> the biggest (największy).

W języku angielskim występują czasowniki modalne, które mają inne formy i funkcje od innych czasowników. Są to na przykład: can, could, may, might, will, would, shall, should, ought to, must. Czasowniki modalne nie występują w tej samej formie we wszystkich czasach, dlatego niektóre z nich mają formy zastępcze (no. must = have to) Czasowniki modalne mają kilka wspólnych cech, a są to:

• brak końcówki -s w 3 osobie czasu present simple, 
• brak form z końcówką -ing
• w zdaniach z czasownikiem modalnym czasownik główny jest w formie podstawowej (wyjątkiem są zdania z ought to)
• wszystkie czasowniki modalne w języku angielskim są czasownikami posiłkowymi (zdania przeczące tworzymy poprzez użycie po czasowniku modalnym słowa not. Pytania tworzymy poprzez inwersję.)

Czasownika should używamy do wyrażania powinności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki to. 

Czasownika can używamy do wyrażania możliwości i zdolności. Po czasowniku modalnym czasownik główny jest w formie bezokolicznika, bez cząstki to. Can w czasie past simple przybiera formę could lub couldn't, takie same dla wszystkich osób (I/you/he/she/it/we/you/they could/couldn't). Pytania z could tworzymy przez inwersję, czyli postawienie czasownika modalnego przed podmiot.

Przed rzeczownikiem w liczbie pojedynczej stawiamy przedimek an/a lub the. Kiedy po raz pierwszy o czymś wspominamy i rozmówca nie wie, o którą rzecz chodzi, należy użyć przedimka an (stawianego przed słowami w wymowie zaczynającymi się od samogłoski) lub przedimka a (stawianego przed słowami w wymowie zaczynającymi się od spółgłoski). Przedimków a/an używamy:

• przed policzalnym rzeczownikiem w liczbie pojedynczej,
• przed policzalnym rzeczownikiem w liczbie pojedynczej, przedstawiającym kategorie przedmiotów,
• w niektórych wyrażeniach określających ilość (np. a lot of)
• przed dopełnieniem, które jest rzeczownikiem (np. przed nazwami zawodów)
• z niektórymi liczbami (np. a hundred - sto)
• w wyrażeniach ceny, szybkości itp. (np. a kilo - kilogram)
• kiedy obliczamy czas, dystans, wagę itp. zamiast one (jeden) możemy użyć a/an (np. one pound = a pound - jeden funt)

Przedimek the używamy przed rzeczownikami w liczbie pojedynczej lub mnogiej, o których była mowa wcześniej lub rozmówcy wiedzą, o której rzeczy/osobie/miejscu mówimy. Przedimek the używamy przed:

• nazwami rzek, mórz, oceanów, łańcuchów górskich i pustyń
• tytułami głów państwa (np. the King, the Queen)
• przymiotnikami określającymi narodowość danej grupy osób
• nazwami wydarzeń historycznych (np. the First World War)
• nazwami instrumentów muzycznych
• nazwami rzeczy lub miejsc, które są jedyne w swoim rodzaju.

Przedimka the nie stawiamy przed:

• nazwami jezior, gór, wysp, parków
• nazwami miast, krajów, ulic, stanów
• nazwami własnymi
• nazwami dni, miesięcy, świąt
• nazwami posiłków (np. dinner, lunch)
• nazwami przedmiotów szkolnych

By powiedzieć, jak czegoś jest dużo używamy słów much oraz many. Much używamy przed rzeczownikami niepoliczalnymi (pieniądze, chleb itp.), many przed rzeczownikami policzalnymi (banknoty, bochenki chleba).

Zdania pytające w czasie present simple tworzymy w następujący sposób:

Do + I, you + czasownik w formie podstawowej 

Does + he, she, It + czasownik w formie podstawowej 

Do + we, you, they + czasownik w formie podstawowej

Kiedy mówimy o nakazach (regułach i przepisach narzuconych przez inne osoby) używamy konstrukcji have to + czasownik w formie podstawowej. Kiedy mówimy o braku konieczności lub musu używamy konstrukcji don’t/doesn’t have to + czasownik w formie podstawowej. Zdania pytające z have to tworzymy w następujący sposób: Do/Does + podmiot + have to + czasownik w formie podstawowej.

---

 

1. should