Uwaga!

Zdań warunkowych typu drugiego (If + past simple,  would + bezokolicznik) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach mało prawdopodobnych, nierealnych lub niemożliwych w chwili obecnej i w przyszłości.

• Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.

• Po zaimkach osobowych w drugiej osobie liczby pojedynczej (he, she, it) możemy używać zarówno obu odmian czasownika to be: was i were.

• Do wyrażania rad, często używamy wyrażenia If I were you ... (Gdybym był/a tobą ...).

• Czasownik modalny would może być zastąpiony przez czasowniki modalne could i might.

 

Zdań warunkowych typu trzeciego (If + past perfect, would have + III forma/-ed) używamy, gdy mówimy o wydarzeniach, które mogły się wydarzyć, ale się nie wydarzyły lub gdy chcemy wyrazić żal, że jakaś sytuacja się nie wydarzyła. Jeśli zdanie warunkowe pojawia się przed zdaniem głównym, oddzielamy je przecinkiem.

If only + past perfect oraz I wish + past perfect używamy, aby wyrazić żal z powodu zaistniałej wcześniej sytuacji i pragnienie, by wydarzenia potoczyły się inaczej. W tej konstrukcji wyrażamy jedynie sam warunek, ponieważ skutek pozostaje w domyśle.

---

1. knew, would arrest