Geneza konfliktu

Źródłem konfliktów arabsko-izraelskich był spór o Palestynę, zamieszkaną przez ludność arabską i żydowską. Po II wojnie światowej, zwłaszcza pod wpływem ujawnienia zbrodni Holokaustu, wzrosło poparcie dla utworzenia państwa żydowskiego. W 1947 r. ONZ przyjęła plan podziału Palestyny na państwo żydowskie i arabskie, a Jerozolimę zamierzano objąć kontrolą międzynarodową. Żydzi zaakceptowali ten plan, natomiast Arabowie go odrzucili.

Pierwsza wojna arabsko-izraelska w latach 1948-1949

14 maja 1948 r. proklamowano powstanie Izraela. Następnego dnia wojska Egiptu, Transjordanii, Syrii, Libanu i Iraku zaatakowały nowe państwo. Pomimo początkowo trudnej sytuacji Izrael odparł przeciwników i przeszedł do ofensywy. Na mocy rozejmów zawartych w 1949 r. opanował większe terytorium, niż przewidywał plan ONZ. Zachodni Brzeg Jordanu znalazł się pod kontrolą Jordanii, a Strefa Gazy pod kontrolą Egiptu. Nie utworzono niepodległego państwa palestyńskiego. Setki tysięcy Palestyńczyków opuściły swoje domy lub zostały z nich wysiedlone, co doprowadziło do powstania długotrwałego problemu uchodźców.