A. Lech Wałęsa zarzucał rządzącym, że władza została skupiona w rękach wąskiej elity, a dawna nomenklatura nadal korzystała z uprzywilejowanej pozycji. Krytykował zbyt wolne i niewielkie zmiany polityczne, nadmiernie łagodną politykę wobec ludzi poprzedniego systemu, określaną jako zbyt „gruba kreska”, oraz przestarzałe przepisy. Oceniał też, że plan Balcerowicza był zbyt dotkliwy społecznie i prowadził do spadku produkcji, kryzysu rolnictwa i górnictwa. Sprzeciwiał się również podatkowi od ponadnormatywnych wynagrodzeń, czyli „popiwkowi”, oraz zarzucał mediom prowadzenie przeciwko niemu nagonki.

B. Strategia przyjęta przez Wałęsę nosiła nazwę „wojny na górze”. Polegała na otwartym konflikcie z rządem Tadeusza Mazowieckiego i częścią dotychczasowych elit solidarnościowych. Jej konsekwencjami były rozpad jedności obozu „Solidarności”, przyspieszenie tworzenia się pluralistycznego systemu partyjnego, dymisja rządu Mazowieckiego oraz zwycięstwo Wałęsy w wyborach prezydenckich w 1990 r.