Polityka zagraniczna sanacji w latach 1926-1939 przyniosła początkowo poprawę bezpieczeństwa Polski, ale ostatecznie nie uchroniła jej przed agresją sąsiadów. Polityka równowagi między Niemcami a ZSRS pozwalała przez pewien czas zachować samodzielność wobec obu mocarstw. Zawarcie układu o nieagresji z ZSRS w 1932 r. oraz deklaracji o niestosowaniu przemocy z Niemcami w 1934 r. doprowadziło do przejściowego uspokojenia stosunków z tymi państwami.

Do pozostałych skutków polskiej polityki zagranicznej należały:

• Nawiązanie stosunków dyplomatycznych z Litwą w 1938 r., wymuszone polskim ultimatum. Zakończyło to okres braku oficjalnych relacji między państwami, choć nie usunęło wzajemnej nieufności.
• Przyłączenie Zaolzia w październiku 1938 r. Polska uzyskała obszar zamieszkany przez liczną ludność polską i ważny gospodarczo. Jednocześnie pogorszyła stosunki z Czechosłowacją oraz swój wizerunek międzynarodowy, ponieważ wykorzystała osłabienie sąsiada wskutek nacisków Hitlera.
• Uzyskanie brytyjskich i francuskich gwarancji pomocy w 1939 r. oraz zawarcie sojuszu z Wielką Brytanią 25 sierpnia 1939 r. Wzmocniło to formalne zabezpieczenie Polski, lecz nie odstraszyło Niemiec. Po wybuchu wojny zachodni sojusznicy wypowiedzieli Niemcom wojnę, ale nie podjęli ofensywy, która mogłaby skutecznie odciążyć polską armię.
• Niepowodzenie polityki równowagi w obliczu współpracy Niemiec i ZSRS. Pakt Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 r. i jego tajny protokół przewidywały podział ziem polskich między oba mocarstwa. Dotychczasowe porozumienia nie zapobiegły niemieckiej agresji 1 września ani sowieckiej agresji 17 września 1939 r.

Ostatecznie dyplomacja sanacyjna nie zapewniła Polsce bezpieczeństwa i nie zapobiegła utracie niepodległości. Nie oznacza to jednak, że spowodowała wojnę - odpowiedzialność za nią ponosiły agresywne mocarstwa, przede wszystkim III Rzesza, wspierana we wrześniu 1939 r. przez ZSRS.