W 1943 r. na terenie dawnych południowo-wschodnich województw II RP doszło do tzw. zbrodni wołyńskiej (nazywanej także rzezią wołyńską), czyli ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na ludności polskiej.

Południowo-wschodnie tereny dawnej II RP były zamieszkiwane głównie przez Ukraińców. Podczas II wojny światowej frakcja Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) pod przywództwem Stepana Bandery, w skład której wchodziła Ukraińska Powstańcza Armia (UPA), dążyły do stworzenia na tych terenach państwa ukraińskiego. W tym celu ukraińscy nacjonaliści zaplanowali usunięcie Polaków z ziem wschodnich II RP.  

9 lutego 1943 r. UPA rozpoczęła na Wołyniu operację mającą na celu eksterminację polskiej ludności (ludobójcze czystki etniczne). Między 1943 a 1945 rokiem dokonano licznych masakr polskiej mniejszości. W okrutny i brutalny sposób zabijano wszystkich, bez względu na wiek czy płeć. W wyniku dokonanego przez Ukraińców ludobójstwa zginąć miało około 100 tysięcy Polaków, a pozostałe 200-400 tys. musiało uciekać z zamieszkanych terenów.