Abraham i Mojżesz uważani są za patriarchów, czyli stali oni na czele narodu żydowskiego. To właśnie za ich pośrednictwem Bóg Jahwe przemawiał do Narodu Wybranego.

Abraham to jeden z patriarchów biblijnych. Miał on jednego syna - Izaaka, którego poczęli wraz z żoną Sarą w podeszłym już wieku. Bóg jednak postanowił poddać swojego sługę próbie wiary i posłuszeństwa. Nakazał więc Abrahamowi złożyć w ofierze swego, tak długo wyczekiwanego i wymodlonego, syna. Mężczyzna nie wahał się ani chwili, nie pytał Boga o powód jego poczynań, nie zastanawiał się i nie lamentował. Po prostu zabrał swe sługi oraz jedynaka w podróż do krainy Moira, by tam złożyć ofiarę tak, jak mu nakazał Najwyższy. Kiedy już Izaak leżał na ołtarzu, a ojciec podniósł rękę z nożem, by go zabić, Anioł Pański ukazał się mężczyźnie i powiadomił, że ma on oszczędzić jedynego syna. Abraham przeszedł pozytywnie tę próbę wiary i posłuszeństwa, za co został nagrodzony: będzie miał tylu potomków, ile gwiazd na niebie. Abraham był człowiekiem ogromnej wiary, bogobojnym i posłusznym. Gotów był nieustannie służyć Bogu i innym ludziom, o czym świadczą jego wypowiedzi: „Oto jestem”. Czuwał w gotowości, by móc niezwłocznie wypełnić wolę Ojca. Jego wiara jest tak ogromna, a miłość do Boga tak wielka, że bez wahania gotów był zabić własnego syna, jeśli taka jest wola Najwyższego. Jego postawa była pełna pokory i posłuszeństwa wobec wyroków Boskich.

Mojżesz pełnił rolę pośrednika pomiędzy Bogiem a ludźmi. To dzięki niemu naród wybrany otrzymał tablice z dziesięcioma przykazaniami, których powinni  przestrzegać. Życie według tych przykazań umożliwiało zbawienie, a co za tym idzie - życie wieczne w niebie. Wyprowadził Izraelitów z Egiptu, a podczas wędrówki po pustyni wielokrotnie uśmierzał wzniecane przez ich bunty, wyprowadzał ich z kolejnych niebezpieczeństw. To dzięki niemu naród wybrany otrzymał tablicę z Dziesięciorgiem Przykazań, zwanych również Dekalogiem.