Po zakończeniu II wojny światowej Niemcy znalazły się pod okupacją czterech zwycięskich mocarstw - ZSRS, Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji. Każde z nich miało własną strefę okupacyjną. Berlin, jako stolica również został w ten sposób podzielony. Szybko okazało się jednak, że wspólna polityka aliantów wobec Niemiec jest niemożliwa. W sowieckiej strefie okupacyjnej Stalin zaczął wprowadzać komunizm, w odpowiedzi na co - państwa zachodnie połączyły swoje strefy i zaczęły przygotowywać ich mieszkańców do budowy demokratycznego państwa. Nałożona przez przywódcę ZSRS - blokada Berlina (1948-1949 r.) doprowadziła do kryzysu z państwami zachodnimi. Kryzys berliński przyniósł poważne skutki międzynarodowe - przez prawie rok świat stał na krawędzi wojny. Niemcy stały się punktem zapalnym kontynentu. Przez ich teren przebiegała granica wpływów zachodnich demokracji i państw komunistycznych. Konflikt między supermocarstwami groził przerodzeniem się w III wojnę światową.

Za zgodą państw zachodnich we wrześniu 1949 r. powstała Republika Federalna Niemiec (RFN). Jej terytorium obejmowało trzy strefy okupacyjne: amerykańską, brytyjską i francuską. Stolicą RFN został Bonn. W odpowiedzi na utworzenie RFN - w październiku 1949 r. komuniści proklamowali utworzenie Niemieckiej Republiki Demokratycznej (NRD). Stolicą NRD został Belin Wschodni. Państwo było rządzone przez komunistów, posłusznym dyrektywom Moskwy.