Ludwik XVIII był pierwszym królem po restauracji Burbonów. Swoją władzę postanowił oprzeć na kompromisie. Przywrócił niektóre elementy starego ładu, sprzed wielkiej rewolucji francuskiej, np. znowu Kościół i arystokracja odgrywały ogromną rolę w państwie, a władza króla była silna. Jednocześnie, jednak zachował część elementów z czasów rewolucji czy panowania Napoleona, np. Gwardię Narodową, utworzył parlament, który wybierany był przez lud (ograniczony dość surowym cenzusem majątkowym), utrzymał zasady Kodeksu Napoleońskiego i konkordatu z Kościołem. To wszystko potwierdził nadaniem konstytucji w 1814 r.

Jego następca, Karol X nie był tak nastawiony na kompromis. Opierał się na radykalnych ultrasach, arystokracji i Kościele. Już na początku swoich rządów wprowadził ustawę na milionowe odszkodowania dla arystokracji i Kościoła za czasy rewolucyjne. Dochodziło do kryzysu gospodarczego, ceny rosły, a płace robotnicze spadały. Coraz bardziej rosły w siłę ugrupowania opozycyjnych bonapartystów i karbonariuszy. Do apogeum doszło w lipcu 1830 r. kiedy wybory wygrali opozycjoniści, więc król unieważnił wybory, wprowadził jeszcze surowszy cenzus wyborczy i ponowił wybieranie parlamentu. To doprowadziło do wybuchu rewolucji.