Rozwój edukacji w II RP:

W okresie odzyskania przez Polskę niepodległości stopień analfabetyzmu na ziemiach polskich sięgał aż 40%. Jedynie obszary dawnego zaboru pruskiego obniżały tą statystykę, gdyż większość jego mieszkańców potrafiła czytać i pisać. W ramach pierwszych zmian służących organizacji szkolnictwa wprowadzono powszechny obowiązek szkolny, który obowiązywał każde dziecko do ukończenia 14 roku życia. W latach 20. XX wieku została przeprowadzona reforma ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego Stanisława Grabskiego.

11 marca 1932 r. została przeprowadzona reforma ówczesnego ministra wyznań religijnych i oświecenia Janusza Jędrzejewicza. Polegała ona na ujednoliceniu programowym szkolnictwa powszechnego i średniego. Likwidacji uległy ośmioletnie gimnazja, które zostały zastąpione przez czteroletnie gimnazjum. Aby się do niego dostać należało zdać egzamin po ukończeniu obowiązkowej sześcioletniej szkoły powszechnej. Klasa siódma szkoły powszechnej była przeznaczona dla uczniów, którzy nie kontynuowali dalszej nauki. Gimnazjum, w którym kładziono nacisk na naukę łaciny kończyło się zdaniem egzaminu zwanego małą maturą. Odpowiednik wynik egzaminu gwarantował dostanie się do dwuletniego liceum profilowanego, które kończyło się zdaniem matury.

W II RP rozwijało się także szkolnictwo wyższe. Miało ono elitarny charakter. Szacuje się, że w okresie międzywojennym nauki na uniwersytetach pobierało od 30 - 50 tys. studentów. Wśród najważniejszych ośrodków uniwersyteckich można wyróżnić: Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Lwowski, Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie (zał. w 1919 r.), czy Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. W wielu miastach powstawały również uczelnie techniczne takie jak krakowska Akademia Górniczo-Hutnicza, czy Politechnika Warszawska.