Etapy Zjednoczenia Włoch:

• Klęska Wiosny Ludów na Półwyspie Apenińskim nie zmniejszyła nadziei Włochów na zjednoczenie.
• W drugiej połowie XIX wieku nadzieje Włochów na zjednoczenie swego państwa wiązały się z Piemontem, zwanym także Królestwem Sardynii rządzonym przez Wiktora Emanuela II, jedynego władcę z rodzimej dynastii włoskiej (dynastii sabaudzkiej). Króla wspierał premier Camillo Cavour gorliwy rzecznik zjednoczenia Włoch oraz twórca potęgi ekonomicznej Królestwa Sardynii. Jego zamiarem było utworzenie królestwa północnowłoskiego pod egidą Piemontu. W tym celu zawarł on porozumienie z Napoleonem III, który także dążył do zmian konfiguracji w polityce europejskiej i ostatecznego osłabienia Austrii.
• Sojusz zawarty w 1859 r. doprowadził do wybuchu wojny austriacko-piemonckiej. Włosi wzmocnieni przez armię francuską odnieśli zwycięstwa pod Magentą i Solferino. Cesarz Austrii Franciszek Józef I został zmuszony do podpisania traktatu w Villafranca. Francja uzyskała Lombardię, którą następnie przekazała Sardynii, a sama zatrzymała Niceę i Sabaudię.
• Powstania w Parmie, Modenie, Toskanii i części Państwa Kościelnego doprowadziły w 1860 roku do plebiscytów i przyłączenia tych obszarów do Sardynii.
• W tym samym roku z inicjatywy rewolucjonisty Giuseppe Garibaldiego, doszło do powstania w południowych Włoszech. Dowodzona przez niego "wyprawa tysiąca czerwonych koszul" zajęła najpierw Palermo na Sycylii, a następnie Neapol. Ludność wypowiedziała się w plebiscycie za przyłączeniem Królestwa Obojga Sycylii do Królestwa Sardynii.
• W tym czasie wojska piemonckie zajęły część Państwa Kościelnego, lecz bez Rzymu.
• Ogólnowłoski parlament zwołany w 1861 roku w Turynie proklamował utworzenie Królestwa Włoch z Wiktorem Emanuelem II jako królem.
• W 1866 r. przyłączono region Wenecji.
• W 1870 r. zajęto resztę Państwa Kościelnego i Rzym. Stolicą Włoch został Rzym.

Kluczową rolę w procesie jednoczenia odegrał Piemont, ponieważ to właśnie w tym państwie zachowano liberalne zdobycze rewolucji w postaci konstytucji, która gwarantowała swobody obywatelskie. Ponadto dzięki prężnie rozwijającego się przemysłu Piemont stał się jednym z najbogatszych państw w rejonie.