Struktura narodowościowa Polski w okresie międzywojennym:

Szacuje się, że liczba ludności w 1921 roku wynosiła 27,2 mln ludzi. Stopniowo liczba ta wzrastała, aby osiągnąć 35 mln w 1939 r.  W skład mieszkańców II Rzeczpospolitej wchodziło wielu przedstawicieli różnych narodowości.  

Większość ziem polskich zamieszkiwali Polacy, chociaż w województwach wschodnich zamieszkiwali również Litwini, Białorusini i Ukraińcy. Na niektórym obszarach stanowili nawet ludność dominującą. Na zachodzie zaś największą mniejszością byli Niemcy.

Najliczniejszą mniejszością narodową byli Ukraińcy, ponieważ tworzyli ok. 16% społeczeństwa. Inną równie liczną byli Żydzi, którzy stanowili ok. 10% społeczeństwa II RP. Zamieszkiwali głównie w miastach i miasteczkach. Białorusini zaś stanowili wyłącznie 5%. Zamieszkiwali północno - wschodnie tereny kraju. W odróżnieniu do pozostałych mniejszości mieli słabo rozwiniętą tożsamość narodową. Zamieszkujący głównie na terenach Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska. Ich liczba stopniowo malała. 

Na terenach II RP zamieszkiwali również Czesi, Tatarzy, Rosjanie, Romowie, Słowacy i Ormianie. 

Struktura narodowościowa nie pokrywała się ze strukturą wyznaniową, ponieważ szacuje się, że w II RP większość społeczeństwa wyznawała katolicyzm ok. 64,8%. Wśród ludności zamieszkującej województwa wschodnie zamieszkiwali prawosławni oraz grekokatolicy. Prawosławie liczyło ok. 11,8%, zaś grekokatolicy 10,4%. W miastach i miasteczkach występowali wyznawcy judaizmu oraz protestanci. Najmniejszą grupą wyznaniową byli muzułmanie, którzy stanowili mniej niż 0,1%.