Polska polityka zagraniczna w okresie międzywojennym:

Zgodnie z koncepcją Józefa Piłsudskiego głównym celem polityki zagranicznej Rzeczpospolitej powinno stać się polepszenie stosunków z Niemcami i ZSRR oraz zachowanie równowagi w relacjach z nimi. Dążono do utrzymania równego dystansu w polityce między Warszawą, Berlinem a  Moskwą. 

Do 1932 r. funkcję ministra spraw zagranicznych pełnił August Zaleski. Po nim szefem polskiej dyplomacji został Józef Beck, który w swoim działaniu odwoływał się do równowagi zaproponowanej przez Piłsudskiego.