Sytuacja polityczna na ziemiach polskich po śmierci Henryka Pobożnego

Rozpad rządzonego przez Henryka Pobożnego państwa śląskich Piastów - nastąpił na skutek najazdu Mongołów w 1241 r. 

Śląsk stał się wówczas areną walk toczonych przez synów zabitego księcia. Ostatecznie podzielili oni ojcowiznę między siebie. W ten sposób Śląsk uległ rozdrobnieniu. 

Upadek państwa Henryka Pobożnego wykorzystali pozostali przedstawiciele dynastii piastowskiej. Konrad Mazowiecki zajął Małopolskę wraz z Krakowem. Szybko wszedł jednak w konflikt z tamtejszymi możnowładcami i został wypędzony. Na krakowskim tronie zasiadł Bolesław Wstydliwy. 

Do zmiany władzy doszło także do należącej do Piastów śląskich - Wielkopolsce. Rządy ponownie objęli tam wygnani kilka lat wcześniej synowie Władysława Odonica, uznani za prawowitych dziedziców tych podzielonych ziem. 

W II połowie XIII w. każde księstwo piastowskie funkcjonowało jako odrębne państwo, a powiększanie się rodu Piastów - pogłębiało rozdrobnienie kraju. 

Po śmierci Konrada Mazowieckiego rządzone przez niego tereny podzielili między siebie trzej synowie księcia. Wielkopolską rządzili spadkobiercy Władysława Odonica. Śląsk rozpadł się na cztery dzielnice, a ich władcy utrzymywali ze sobą napięte stosunki. 

Polityczne rozbicie kraju pogłębiło się jeszcze w następnym stuleciu. Około 1285 r. w Polsce istniało aż 19 księstw (w tym 11 z nich na Śląsku).