Polityka ekspansji prowadzona przez władców Marchii Brandenburskiej

Marchia Brandenburska powstała w połowie XII w. w wyniku połączenia marchii północnej z podbitymi ziemiami Słowian połabskich. Jej twórcą oraz pierwszym władcą był Albrecht Niedźwiedź. Początkowo była słabym, ubogim państewkiem Rzeszy, podległym władzy cesarza. 

Cesarz Fryderyk II przekazał margrabiom brandenburskim zwierzchność lenną nad Pomorzem Zachodnim. Odtąd ze zmiennym szczęściem próbowali podporządkować sobie władców tej prowincji. 

W połowie XIII w. we władaniu Brandenburczyków znalazła się również ziemia lubuska. W ten sposób przekroczyli Odrę, czego nigdy wcześniej nie udało im się osiągnąć. Następnie stopniowo podporządkowali oni sobie położone dalej na wschód tereny Pomorza Zachodniego i Wielkopolski.

Od 1257 r. zdobyte ziemie nazywano Nową Marchią. Prowadzili na niej intensywną kolonizację.

Marchia Brandenburska rozrastała się w kierunku zachodnim. Brandenburczycy podbijali kolejne polskie ziemie położone wzdłuż Noteci. Zamierzali odizolować Pomorze od pozostałych dzielnic, co umożliwiłoby im zdobycie całej tej prowincji, aż po Wisłę i Gdańsk. Ich ekspansja doprowadziła do konfliktów z książętami wielkopolskimi. Prowadzono długotrwałe walki o nadgraniczne grody: Santok i Drezdenko. 

Ostatecznie marchia powiększyła swoje terytorium i na krótki czas opanowała nawet Gdańsk. 

Skutkiem tej ekspansji był ścisły sojusz Wielkopolski i Pomorza Gdańskiego (w II połowie XIII w. doszło do połączenia tych prowincji przez Przemysła II).