1. Herodot badał dzieje na postawie własnych obserwacji, sądów i badań. O cywilizacji egipskiej spisał te fakty o których usłyszał i których osobiście doświadczył. Był historykiem, który weryfikował pozyskane informacje. Cyt. Z obu tych tradycji [przekaz ustny i własne doświadczenie przyp. red.] wolno posługiwać się tą, której kto bardziej zawierzy. Ja zaś swe własne wyłożyłem. Ja zaś muszę podać to, co się opowiada, ale bynajmniej nie jestem zobowiązany w to wierzyć, i te słowa odnoszą się do całych moich dziejów.

Z kolei Tukidydes wiedzę na temat zamierzchłej przeszłości czerpał z przekazu ustnego. Wypadki wojenne opisywał z perspektywy świadka lub dokładnie badając relacje ich uczestników.

2.  Tukidydes uważał, że przeszłość można poznać na dwa sposoby - poprzez tradycję ustną oraz osobiste świadectwo (uczestnictwo w wielkich wydarzeniach historycznych np. bitwach). Zaznaczał, że historyk musi opierać się na faktach, powinien wystrzegać się wyolbrzymiania i upiększania historii. Jest to bowiem powinność pisarzy i poetów. Opisując przebieg wojen zaznaczał: Jeśli zaś chodzi o wypadki wojenne, nie uważałem za słuszne spisywać tego, co dowiedziałem się od pierwszego lepszego świadka, lub tego, co mi się zdawało, lecz tylko to, czego sam byłem świadkiem. Albo to, co słysząc od innych, z największą możliwie ścisłością i w każdym szczególe zbadałem. Trudno zaś było dojść do prawdy, gdyż nie zawsze świadkowie byli zgodni w przedstawieniu tych samych wypadków, lecz podawali je zależnie od sympatii dla jednej lub drugiej strony walczącej i zależnie od swej pamięci.

3. Herodot z Halikarnasu postanowił zająć się spisywaniem dziejów, aby wspaniałe dzieła Hellenów oraz ich wielkie czyny nie zatarły się w pamięci potomnych. Herodot chciał pozostawić przyszłym pokoleniom wiedzę na temat dokonań barbarzyńców oraz przyczyn toczenia wojen z Grekami.