Wojna polsko-ukraińska (1918-1919):

Jesienią 1918 roku po rozpadzie Austro-Węgier nastąpiło powstanie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Nowe państwo objęło swoimi granicami obszar od Sanu po Zbrucz, ze stolicą we Lwowie. We Lwowie większość mieszkańców była pochodzenia polskiego lub żydowskiego, stąd na tym tle doszło do wybuchu wojny. 

W walkach po stronie polskiej wzięły udział oddziały ochotnicze Obrony Lwowa dowodzone przez kpt. Czesława Mączyńskiego oraz grupy młodzieży i dzieci polskich nazwanych w historiografii Orlętami Lwowskimi. 21 XI 1918 r. zmagania o Lwów zakończyły się odzyskaniem przez Polaków całego miasta, choć potyczki w okolicach ciągle nie ustawały.

W grudniu 1918 roku rozpoczęły się walki polsko-ukraińskie na Wołyniu, gdzie dowodzili gen. Stanisław Majewski, a następnie gen. Edward Rydz - Śmigły.  W tym rejonie wojska URL zamierzały opanować Chełmszczyznę, lecz w marcu 1919 r. zostały pokonane, a Polacy w maju rozpoczęli generalną ofensywę na Wołyniu i w Galicji Wschodniej. W konsekwencji Polacy dotarli do linii Złota Lipa - Brzeżany - Jezierna - Radziwiłłów. Dopiero pod naciskiem państw ententy siły polskie zakończyły zmagania ofensywne.