Spośród wymienionych przez siebie znaczeń terminu „substancja” Arystoteles za najważniejsze, tj. najbardziej pierwotne, uznaje ujmowanie substancji jako przedmiotowego określenia jednostkowej i konkretnej rzeczy, jak też jako substratu (podłoża) dla przypadłości i bytu istniejącego autonomicznie.

Takie rozłożenie akcentów przez Arystotelesa może świadczyć o tym, że w pierwszej kolejności szło mu o refleksję nad światem realnie istniejącym - nie nad językiem i pojęciami, lecz nad obiektywnie (pozapodmiotowo) istniejącą rzeczywistością.