Paweł Włodkowic był polskim duchownym katolickim, profesorem prawa, pisarzem religijnym, rektorem Akademii Krakowskiej, obrońcą polskich interesów w sporze z Krzyżakami w czasie trwania soboru w Konstancji. Jako uczestnik soboru w Konstancji (1414 - 1418) głosił, że wojny prowadzone przez Krzyżaków są niesprawiedliwe, ponieważ stanowią zaprzeczenie miłości bliźniego (Włodkowic posługiwał się nowatorską argumentacją o wojnie sprawiedliwej). Według uczonego - walka z poganami prowadzona przez rycerzy zakonnych była grzechem. Krzyżacy nigdy nie prowadzili wojny sprawiedliwej, napadali na pogan, grabiąc ich ziemie oraz mienie. Zawłaszczali cudze dobra, a swoje haniebne czyny usprawiedliwiali przed papieżem. Krzyżacy łamali zasady wiary chrześcijańskiej, stosowali przemoc, krzewili nienawiść. Nawracali mieczem, nie miłością. Włodkowic zaznaczał: Nie wolno niewiernym zabierać ich państw, posiadłości czy władzy, gdyż posiadają je bez grzechu i za sprawą Boga, który to stworzył bez różnicy dla człowieka, którego ukształtował na obraz swój. Bezbożne i niedorzeczne jest twierdzenie, jakoby niewierni byli dziś niezdolni do jakiejś władzy, godności, mocy czy władztwa.