Cywilizacja egipska narodziła się w dolinie rzeki Nil. Egipcjanie, podobnie jak mieszkańcy Mezopotamii budowali kanały nawadniające pola. Wody Nilu wzbierały latem, pod koniec tej pory roku rzeka wylewała, jesienią jej wody opadały i pozostawiały w dolinie wilgotny, żyzny muł. Nawodniona i użyźniona gleba była gotowa do siewu. Bez corocznych wylewów Nilu niemożliwa byłaby uprawa ziemi, a bez tego nie mogłoby powstać silne państwo. W starożytności życie egipskiego społeczeństwa skupiało się niemal wyłącznie na żyznych obszarach doliny i delty życiodajnej rzeki. 

Nil był dla pustynnego państwa głównych źródłem życia. Wzdłuż brzegów rzeki ciągnęły się pola uprawne. Regularne wylewy nanosiły na pola uprawne żyzny muł, co zapewniało obfite plony. Dodatkowo stworzono system kanałów irygacyjnych, doprowadzających wodę na pola położone dalej od brzegów Nilu oraz odprowadzające jej nadmiar podczas wylewów. Żniwa odbywały się w marcu i kwietniu. Egipcjanie uprawiali głównie jęczmień, pszenicę, proso, orkisz, oliwki i figi. Z rosnącej nad rzeką trzciny, zwanej papirusem, wytwarzano materiał piśmienniczy, meble i różne artykuły codziennego użytku.