Polityka zagraniczna Władysława Łokietka opierała się na dążeniu do odbudowy Królestwa Polskiego. 

W celu umocnienia swojej pozycji jako pretendenta do tronu zawarł sojusz z Węgrami. 

Musiał zmagać się z próbami objęcia tronu przez króla Czech Jana Luksemburczyka, który uzasadniał swoje pretensje jako schedę po Wacławie III. 

Przed objęciem tronu zawarł sojusz z Krzyżakami w celu pokonania Brandenburczyków, którzy wkroczyli na Pomorze Gdańskie. Porozumienie z zakonem zakończyło się podbojem Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków.

Przez cały okres swojego panowania Łokietek musiał zmagać się z ekspansją krzyżacką na północne ziemie Polski. W celu odparcia ataków próbował odwoływać się do dyplomacji. M.in. złożył skargę do sądu papieskiego. Brak skuteczności wyroku wywołał wojnę z państwem zakonnym. 

Po swojej koronacji Władysław Łokietek w celu stworzenia sojuszu antykrzyżacko - czeskiego zawarł porozumienie z Rusią i Litwą. Za każdym razem traktaty były przypieczętowane małżeństwami. 

W swojej polityce zagranicznej Kazimierz Wielki unikał działań zbrojnych, które mogłyby uszczuplić jego władzę oraz skarbiec. Wszelkie spory wynikłe z przynależności ziemi, czy pretensji do tronu starał się zażegnać przy pomocy dyplomacji.

 Od początku XIV w. pretensje do polskiego tronu zgłaszał król czeski Jan Luksemburski (jako spadkobierca Wacława III). Problem ten został rozwiązany przez Kazimierza Wielkiego na drodze dyplomatycznej. Podczas spotkań z władcą Czech i królem węgierskim Karolem Robertem na zjeździe w Wyszehradzie (1335 i 1339 r.) ustalono, że Kazimierz Wielki odkupi od Jana Luksemburskiego pretensje do polskiego tronu za 20 tys. kop groszy praskich.

Podczas kolejnego zjazdu, Kazimierz Wielki