a)

"Brzemię białego człowieka" - jest to wiersz Rudyarda Kiplinga, który został wydany w 1899 r. Poruszał kwestię odpowiedzialności krajów za organizację kolonii. Autor wiersza podkreślał, ze główną misją kolonizatorów powinna być walka z głodem i chorobami. Ponadto znaczące powinno być krzewienie oświaty i obyczajowości chrześcijańskiej oraz upowszechnianie zdobyczy techniki i nauki. Tytuł wiersza stał się szybko sloganem, który posłużył do przedstawienia kolonializmu, jako misji humanitarnej bardziej rozwiniętych państw.

b)

Sformułowanie "brzemię białego człowieka" idealnie trafiło w nastroje społeczeństwa brytyjskiego w XIX wieku. Rzeczywiście Ci wpadli w gorączkę imperialną, która pod wpływem sukcesów nakazywała im coraz większe to poszerzanie posiadanego przez siebie panowania o kolejne ziemie, kolonie, dominia czy protektoraty. Przy tym Brytyjczycy byli święcie przekonani o misyjności swego działania. Przewodzili oni światu, szczególnie tym najbardziej barbarzyńskim jego częściom w drodze do nowoczesności i rozwoju. Zanosili zdobycze nauki, cywilizacji czy myśli filozoficznej. W ten sposób Brytyjczycy w pełni utożsamiali się ze sformułowaniem "brzemienia białego człowieka" gotowi będąc dla niego wyjechać z ojczyzny i rozciągać panowanie brytyjskie na najdalsze zakamarki świata.