Sytuacja międzynarodowa Polski w 1938 i 1939 r. 

Po konferencji w Monachium Polska wystąpiła z ultimatum wobec strony czeskiej i zażądała zwrotu części Śląska Cieszyńskiego (Zaolzia). 2 października 1938 r. Wojsko Polskie zajęło ten teren, co spotkało się z krytycznym stanowiskiem opinii międzynarodowej. Aneksję Zaolzia potraktowano jako formę współpracy z Adolfem Hitlerem.

W październiku 1938 r. minister spraw zagranicznych III Rzeszy Joachim von Ribbentrop przedstawił ambasadorowi polskiemu w Berlinie Józefowi Lipskiemu propozycję włączenia do III Rzeszy Wolnego Miasta Gdańska, tzw. korytarza (eksterytorialnej autostrady i linii kolejowej z Niemiec do Prus Wschodnich) oraz przystąpienia Polski do paktu antykominternowskiego. W zamian zaproponował przedłużenie na kolejne 25 lat deklaracji o niestosowaniu przemocy oraz możliwość korzystania przez Polskę z portu w Gdańsku i dalsze funkcjonowanie jej kolei w tym mieście. 

W styczniu 1939 r. okazało się, że propozycje niemieckie są oficjalnym stanowiskiem III Rzeszy. Dalsze działania niemieckie na terenie Europy - zajęcie Kłajpedy oraz Czechosłowacji doprowadziły do zbliżenia pomiędzy II RP a Wielką Brytanią i Francją. 

5 maja 1939 r. w czasie wystąpienia w Sejmie - minister spraw zagranicznych Józef Beck zdecydowanie odrzucił niemieckie żądania. W kraju nastąpiła mobilizacja społeczeństwa, wspierana przez władze. 

24 sierpnia 1939 r., dzień po podpisaniu w Moskwie paktu Ribbentrop - Mołotow, w Rzeczypospolitej rozpoczęto angażować ludność cywilną do prac mających wzmocnić obronność państwa. 

25 sierpnia 1939 r. zawarto polsko - brytyjski układ o pomocy wojskowej, co przyczyniło się do odłożenia przez Hitlera wybuchu wojny o kolejne pięć dni.