Sarmatyzm, jako kultura szlachecka ukształtował się u schyłku XVI wieku i dominował na ziemiach Rzeczpospolitej aż do końca XVIII wieku. Charakteryzował się przepychem oraz wytwornością. W sztuce sarmackiej wyróżniały się elementy orientalizujące. Sarmaci nosili na modłę turecką kontusze i żupany oraz specyficzne przystrzyżone fryzury oraz wąsy. Ponadto tworzono wówczas portrety trumienne. 

Sarmatyzm był ideologią, która powstała w okresie nowożytnym pod wpływem teorii o pochodzeniu polskiej szlachty od walecznego plemienia Sarmatów. Według teorii plemię to miało opuścić swoją siedzibę nad Morzem Czarnym i podbić tereny późniejszej Rzeczpospolitej. Przeświadczenie o sarmackim pochodzeniu szlachty nadawało im poczucie odrębności spośród pozostałej części społeczeństwa oraz wyższości nad innymi.