Rozwiązanie 1:

Polityka mocarstw zaborczych wobec sprawy polskiej i Polaków w czasie I wojny światowej:

Na początku I wojny światowej władze państw zaborczych nie były zainteresowane podejmowaniem sprawy niepodległości Polski. Ich działalność ograniczyła się wówczas jedynie do wydawania odezw. Niemcy akcentowali przede wszystkim niechęć Polaków do Rosji, wspominali ucisk władz carskich oraz ich politykę rusyfikacyjną. Z kolei Rosjanie wskazywali na wspólny słowiański rodowód i przywoływali niechlubną rolę Niemiec w dziejach państwowości polskiej .

Sytuację zmieniło ukształtowanie frontu wschodniego. Zaborcy zdali sobie wówczas sprawę, że postawa Polaków będzie miała duży wpływ na wynik walk. 

Obie strony konfliktu w sierpniu 1914 r. wydały odezwy do Polaków:

• Odezwa do Polaków naczelnego dowództwa niemieckiego i austro-węgierskich armii wschodnich (sierpień 1914 r.).
• Odezwa głównodowodzącego armii rosyjskiej, wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza (sierpień 1914 r.)

Zaborcy kusili Polaków niepodległością (dowództwo niemieckie i austro-węgierskie) albo zjednoczeniem polskich ziem pod berłem cara (dowódca armii rosyjskiej). Były to puste obietnice.

Dopiero Akt 5 listopada 1916 roku wywołał zainteresowanie państw zachodnich sprawą polską. Alianci zaniepokojeni perspektywą wzmocnienia militarnego państw centralnych - wywarli presję na władzach Rosji. W jej wyniku, car Mikołaj II Romanow w rozkazie do wojska zadeklarował powstanie wolnej Polski powiązanej unią z Rosją (25 grudnia 1916 roku).

 

Rozwiązanie 2:

Podczas I wojny światowej (1914-1918) zaborcy nie byli po tej samej stronie. Niemcy i Austro-Węgry należały do państw centralnych, Rosja natomiast należała do ententy. Takie konfiguracja polityczno-militarna sprawiła, że na ziemiach polskich wykrystalizowały się się dwa obozy polityczne, proaustriacki i prorosyjski. Pierwszy z nich był reprezentowany przez J. Piłsudskiego i działaczy PPS. Byli oni zdania, że niepodległość należy wywalczyć o boku Austro-Węgier. Za największego wroga Polska uznawali Rosję. Przedstawiciele orientacji prorosyjskiej - Roman Dmowski i działacze endecji z Królestwa Polskiego - wskazywali, że należy poprzeć Rosję. Miała być ona przeciwwagą dla silnych Niemiec. 

Gdy wybuchła wojna zaborcy wyrazili zgodę na utworzenie polskich formacji zbrojnych. Skutkowało to tym, że Polacy podjęli ogromny wysiłek zbrojny. Walczyli nie tylko w odrębnych formacjach wojskowych, ale także zostali wcieli do armii zaborczych. Udział w działaniach zbrojnych miał często tragiczne konwencje, ponieważ polscy żołnierze walczyli przeciwko rodakom. 

 

Rozwiązanie 3:

Polityka mocarstw zaborczych wobec sprawy polskiej i Polaków w czasie I wojny światowej
Niemcy i Austro-Węgry	Rosji
W sierpniu 1914 r. powołano w Krakowie Naczelny Komitet Narodowy jako reprezentację Polaków w zaborze Austro-Węgierskim. Utworzono Legiony Polskie u boku armii Austro-Węgierskiej. W 1916 r. cesarze Austrii i Niemiec ogłosili tzw. akt 5 listopada, w którym głosili powstanie Królestwa Polskiego, co wpłynęło na umiędzynarodowienie sprawy polskiej. Otworzono uniwersytet warszawski, aby pozyskać sympatię Polaków. W 1917 r. powołano Radę Regencyjną.	W sierpniu 1914 r. naczelny dowódca wojsk rosyjskich, wielki książę Mikołaj Mikołajewicz wydał odezwę obiecującą nadanie Polakom autonomii. W 1916 r. car Mikołaj II zapowiedział utworzenie państwa polskiego połączonego unią z Rosją.