Rozwiązanie 1:

Po powstaniu Austro-Węgier (1867 r.) Galicja otrzymała status kraju koronnego z dużą autonomią wewnętrzną.

Namiestnikiem Galicji został Polak.

Najwyższą władzą autonomiczną w Galicji sprawował Sejm Krajowy. Polacy kierowali administracją, zdominowali szkoły oraz sądy. Bez przeszkód rozwijała się polska kultura i nauka. Wykłady na krakowskim i lwowskim uniwersytecie odbywały się w języku polskim. Jan Matejko malował obrazy o tematyce patriotyczno - historycznej, Helena Modzelewska występowała na deskach krakowskiego teatru, a Stanisław Wyspiański pisał dramaty o powstaniu listopadowym.

Władze austriackie wycofały się z wszelkich działań germanizacyjnych.

 

Rozwiązanie 2:

Autonomia galicyjska była to nazwa ziem zaboru austriackiego po stworzeniu Austro-Węgier w 1866 roku. Wówczas Galicja otrzymała status państwa koronnego cieszącego się dużą swobodą wewnętrzną. Swoboda ta polegała na posiadaniu własnych organów decydujących takich jak Sejm Krajowy, posiadanie własnej administracji oraz posiadanie własnych przedstawicieli w parlamencie austriackim.

Autonomia w Galicji gwarantowała Polakom m.in. język polski w administracji i szkolnictwie.

 

Rozwiązanie 3:

Funkcjonowanie autonomii galicyjskiej:

• Szeroka autonomia.
• Funkcjonował galicyjski parlament - Sejm Krajowy.
• Prawo głosu było ograniczone przez cenzus majątkowy.
• Funkcjonował rodzaj władz lokalnych - Wydział Krajowy.
• Od 1873 r. wybierano posłów do ogólnoaustriackiego parlamentu.
• Namiestnikiem Galicji zostawał Polak.
• Polacy pełnili funkcje urzędnicze.
• Polski był językiem urzędowym.
• Nad system edukacji czuwała Rada Szkolna Krajowa.
• Działały uniwersytety we Lwowie i w Krakowie.