Polskie inicjatywy podejmowane u boku Napoleona Bonaparte:

• Legiony Polskie we Włoszech

Legiony Polskie zostały utworzone w styczniu 1797 r. na mocy umowy zawartej przez gen. Jana Henryka Dąbrowskiego wraz z władzami Republiki Lombardzkiej. Wcześniej Dąbrowski uzyskał zgodę od Dyrektoriatu na tworzenie polskiej formacji wojskowej, którą następnie poparł sam Napoleon Bonaparte. 

Spośród ochotników oraz chłopów galicyjskich znajdujących się w niewoli francuskiej ( po bitwach z Austrią) utworzono dwie legie. 

Pierwsze działania zbrojne Legionów Polskich we Włoszech rozpoczęły się po powstaniu II koalicji. Wówczas legioniści wzięli udział w walkach z siłami austriacko - neapolitańskimi pod Civita Castellana, czy Gaetą. W 1799 toczyli bitwy z wojskami austriackimi i rosyjskimi dowodzonymi przez Aleksandra Suworowa. Brali udział m.in. w bitwach pod Legnano, czy Magnano. Krwawe działania, które toczyli polscy legioniści skutkowały dużymi stratami w strukturach Legionów oraz wcielaniem do armii austriackiej wielu żołnierzy pochodzących z Galicji.

W 1799 r. w Alzacji przy francuskiej Armii Renu powołano Legię Naddunajską, nad którą dowództwo objął Karol Kniaziewicz. Legioniści uczestniczyli m.in. w bitwie pod Hohenlinden. 

Po zakończeniu wojny z II koalicją oddziały polskie stały się dla Napoleona niewygodne. Zgodnie z zawartymi pokojami cesarz Francuzów zobowiązał się do niepopierania "wrogów wewnętrznych" Austrii oraz Rosji. Dodatkowo Napoleon obawiał się zbyt dużych kontaktów polskich legionistów z opozycyjnymi ugrupowaniami rewolucyjnymi we Francji. Legionom Polskim ograniczono suwerenność i podporządkowano Republice Włoskiej i Królestwu Etrurii. Niektórzy Polacy widzący, że koncept wyzwolenia Rzeczpospolitej u boku Napoleona upadł występowali z armii. 

 Pozostała część legionistów została wysłana w latach 1802 - 1803 na San Domingo, gdzie miała stłumić powstanie ludności lokalnej wobec kolonialnych władz francuskich. Wielu z nich poległo w wyniku poniesionych ran, chorób oraz klimatu. 1805 r. polscy żołnierze pozostający w służbie włoskiej wzięli udział w walkach z Austrią. Po ich zakończeniu przeszli na służbę Józefa Bonaparte. 

• Zaangażowanie wojska Księstwa Warszawskiego w wojnę z Austrią

W 1809 r. na czele wojsk polskich stanął ks. Józef Poniatowski. Dzięki odwadze dowódcy i sprawnej taktyce udało się powiększyć terytorium państwa o ziemie zaboru austriackiego.

• Udział w kampanii Napoleona do Rosji w 1812 r.

Kampania Napoleona do Rosji cieszyła się dużą popularnością wśród środowisk polskich. Aby zachęcić Polaków cesarz Francuzów nazwał wyprawę "drugą wojną polską'". Niestety bak odpowiedniego przygotowania sił napoleońskich i surowy rosyjski klimat przypieczętował klęskę Bonaparte. Gdy do Warszawy wkroczyła armia rosyjska elity polskie w większości poddały się carowi. 

• Bitwa pod Lipskiem w 1813 r.

Resztki sił polskich, które nadal pokładały nadzieję na odbudowanie potęgi Napoleona wzięły udział w bitwie pod Lipskiem. Zakończyła się ona klęską Francuzów, a na polu bitwy poległ sam ks. Poniatowski. 

W epoce napoleońskiej sprawa odzyskania przez Polaków niepodległości nie była zbieżna z interesem Francji. Napoleon Bonaparte dążył do osłabienia ówczesnych mocarstw europejskich i odbudowania potęgi swojego kraju, lecz nie zamierzał wszczynać dodatkowych konfliktów w obronie innego narodu. Cesarz Francuzów wykorzystywał nadzieje Polaków do własnych celów. Angażował ich w swoje kampanie, bitwy i inne działania, ale gdy ich pomoc przestawała być potrzebna oddelegowywał ich.