Przyczyny sporu między cesarzem a papieżem (spór o inwestyturę):

• W pierwszej połowie XI w. Kościół borykał się z wieloma wewnętrznymi problemami. Wśród kleru panowała rozwiązłość moralna, na porządku dziennym była symonia, nepotyzm, oraz łamanie celibatu przez duchownych.
• Duchowni, podobnie jak świeccy zakładali rodziny, przekazując swym potomkom ziemie oraz urzędy.
• Niemoralne życie duchownych oraz łamanie przez nich przepisów prawa kanonicznego doprowadziło w konsekwencji do upadku znaczenia Kościoła.
• Kolejni papieże tracili autorytet dostojników kościelnych oraz dotychczasowe wpływy polityczne, stając się całkowicie zależni od cesarza oraz najbogatszych włoskich rodów.
• W drugiej połowie XI w. na tronie papieskim zasiadł Grzegorz VII. Nowy papież sformułował własny program reform, który zawarł w  słynnym „Dekrecie papieskim” (z łac. Dictatus papae) z 1075 r. Potępił w nim symonię oraz łamanie przez księży celibatu. Przeciwstawił się mianowaniu biskupów przez władców świeckich. Zdecydował, że inwestytury biskupiej może udzielać jedynie papież.
• Nowe zarządzenia wprowadzone przez Grzegorza VII wywołały sprzeciw ówczesnego cesarza Henryka  IV. Wspólnie z niemieckimi biskupami próbował on unieważnić wybór Grzegorza VII na Stolicę Apostolską. W odpowiedzi - papież rzucił na cesarza klątwę, zwalniając jednocześnie cesarskich poddanych z posłuszeństwa swojemu władcy.