Karol Wielki był królem Franków w latach 768-814. Przyczynił się do stworzenia imperium rozciągającego się od rzeki Ebro na zachodzie aż po rzekę Łabę na wschodzie. W 800 roku został koronowany na cesarza rzymskiego. To wydarzenie przedstawiano jako odnowienie cesarstwa na Zachodzie. Za jego panowania nastąpił powrót do kultury antycznej, z tego powodu okres jego panowania nazywa się renesansem karolińskim. Był to czas odrodzenia umiejętności użytecznych tj. pisanie, czytanie itd. Dzięki rządom Karola Wielkiego została przeprowadzona reforma szkolnictwa, która zobowiązywała parafie oraz klasztory do tworzenia placówek edukacyjnych. Program nauczania również uległ przekształceniu. Od tej pory opierał się na antycznym wzorcu siedmiu sztuk wyzwolonych, czyli gramatykę, retorykę, dialektykę, arytmetykę, geometrię, astronomię i muzykę. W celu łatwiejszej nauki Karol Wielki stworzył nowy dukt pisma zwany minuskułą karolińską. Ponadto w nawiązaniu do kultury antycznej w czasach karolińskich powstawało wiele dzieł plastycznych oraz architektonicznych tj. pałac w Akwizgranie. Prócz reform na gruncie kulturalnym i oświatowym Karol Wielki przeprowadził reformę administracyjną. Usprawnił zarządzanie