Konflikt Karola I Stuarta z opozycją:

• Karol I Stuart prowadził nieudolną politykę zagraniczną, w tym liczne wojny, które nie dawały państwu żadnych korzyści.
• Liczne wojny poważnie obciążyły skarb państwa. Karol I musiał zwołać parlament, aby uzyskać zgodę na nowe podatki. Izby przyznały mu jednak znacznie mniej pieniędzy, niż pierwotnie oczekiwał. 
• W odpowiedzi rozwiązał parlament, zaczął pobierać podatki bez jego akceptacji i rozkazał aresztować opornych posłów. 
• Kiedy dwa lata później, znowu potrzebował pieniędzy - ponownie zwołał parlament. Wówczas posłowie postanowili wymusić na królu ustawę stanowiącą, że tylko ten organ władzy ma prawo uchwalać nowe podatki - „Petycja o prawo”. W odpowiedzi Karol I ponownie rozwiązał parlament i aresztował jego członków. 
• Przez kolejne 11 lat ani razu nie zwołano parlamentu, nastała tzw. „jedenastoletnia tyrania”. W tym czasie potrzebne fundusze król zdobywał poprzez nakładanie kar, wprowadzanie zapomnianych podatków oraz sprzedaż tytułów arystokratycznych.
• Powstanie w Szkocji w 1637 r. zmusiło Karola I do zwołania parlamentu w celu uchwalenia środków na wojnę (1640 r.) Posłowie zaczęli domagać się od władcy zakończenia nadużyć i rozpoczęli tajne rokowania ze Szkotami w celu zakończenia walk. W tej sytuacji monarcha rozwiązał zgromadzenie (tzw. Krótki Parlament).
• Brak pieniędzy sprawił, że w listopadzie 1640 r. rozpoczęło się kolejne posiedzenie parlamentu, który wymógł na królu podpisanie aktu głoszącego, że tylko członkowie tego zgromadzenia będą mogli decydować o jego rozwiązaniu. Obradowało ono aż do 1653 r. (tzw. Długi Parlament). 
• W 1640 r. wybuchła rewolucja angielska. Dziewięć lat później Karola I ścięto, a Anglię ogłoszono republiką.