Napoleon Bonaparte (1769-1821) urodził się na Korsyce w rodzinie pochodzenia włoskiego. Odebrał znakomite wykształcenie w szkołach wojskowych i w wieku 16 lat został podporucznikiem artylerii. Swoją karierę rozpoczął w 1793 r. w armii rewolucyjnej. Zasłużył się wówczas w czasie oblężenia Tulonu. Jako zwolennik jakobinów po ich upadku w 1794 r. został aresztowany.

Do służby wojskowej powrócił dopiero w 1796 r., gdy został wysłany do Italii, gdzie dowodził oddziałami francuskimi przeciwko Sardyńczykom i Austriakom. Udało mu się zająć Mediolan. W północnej Italii utworzył Republikę Lombardzką, Republikę Liguryjską i Cisalpińską. W 1798 r. podporządkował sobie Rzym, a w Szwajcarii proklamował powstanie Republiki Helweckiej.

Wielki zwycięstwa Bonapartego sprzyjały budowaniu jego pozycji i autorytetu wśród społeczeństwa francuskiego. Zaniepokojony tym Dyrektoriat wysłał go na wyprawę do Egiptu, gdzie z uwagi na problem z zaopatrzeniem Bonaparte zostawił swoje wojska i wrócił do Francji. Tamże w 1799 r. przeprowadził zamach stanu, w konsekwencji którego upadły rządy Dyrektoriatu, a wprowadzono rządy konsulatu z Napoleonem na czele.